Önceki yazımda şu tespitte bulunmuştum: Bir iktidar, tarihsel rakibini kurumsal olarak tasfiye etmeye ya da yargı yoluyla köşeye sıkıştırmaya yöneldiğinde, çoğu zaman onun üzerindeki tarihsel bagajı da farkında olmadan hafifletir. Yılların yükünü sırtından alır. Geçmişin travmalarını, muhafazakâr siyasetin çeyrek asırdır canlı tuttuğu ezberleri ve korku siyasetini zedeler ve böylece rakibini hiç hesap etmediği ölçüde yeni bir meşruiyet alanına taşır.

CHP’nin 2023 Kurultayı’na yönelik yargı müdahaleleri ve sonrasında yaşanan siyasal kırılmanın da tam olarak böyle bir sonuç üretme ihtimali taşıdığını savunmuştum. Geçmişin gölgesinden sıyrılmış, iktidarın yıllardır beslediği kutuplaştırıcı anlatının başlıca hedefi olmaktan çıkmış, tarihsel bagajı büyük ölçüde geride bırakmış yeni bir siyasal aktörün doğma ihtimali, bu boğucu siyasal iklimde oldukça büyük bir heyecan yarattı.

Ne var ki siyaset, romantik teorilerin ötesinde, ilk gün verilen somut fotoğrafların sahiciliğiyle sınanır.

Yeni Parti’nin sahneye çıktığı o ilk güne baktığımda -ne yazık ki- sözünü ettiğim o “tarihsel detoks” iradesini yeterince görememiş olmaktan bahsettim. Bu husustaki eksikliği hususen muhafazakâr bir isim görememiş olmaya telmihle dile getirdiğimde sığ bir ezberle “Yine mi muhafazakâr jargon, yine mi semboller?” tepkisiyle karşılaştım. Oysa mesele muhafazakârlık sevdası yahut kaba bir popülist denge arayışı değildi. Mesele, iktidarın elindeki en büyük silah olan “CHP ajitasyonunu” elinden alacak ve ülkeyi nefesten mahrum bırakan bu kutuplaşmayı bitirecek stratejik zekânın gösterilebilmesiydi.

Ortaya çıkan ilk fotoğraf halk nazarında toplumsal tabanı genişletmeye dönük güçlü bir temsil iddiası hissi üretmedi. Muhafazakârı, Kürdü, seküleri aynı kurucu hizada buluşturan ezber bozucu bir başlangıç yerine kamuoyunda daha çok CHP içi ayrışmanın devamı izlenimi bırakan bir kadro tercihi öne........

© Karar