Bugün 30 Ramazan 1447, Ramazan bayramı arifesindeyiz, yarın Ramazan bayramını kutlayacağız. Ramazanın 10. günü yani 28 Şubat’ta başlayan İran saldırıları Ramazanımızın tadını kaçırdı, yaklaşık 20 gündür de sürüyor. Gündem bu haldeyken eski güzel günler nostaljisi yapmak olur mu bilmiyorum ama sonuçta hayat devam ediyor ve ne kadar üzgün olsak da bayram geliyor. Elbette bu bayramı içimiz buruk geçireceğiz, Müslümanların içinde olduğu durum hepimizi düşündürüyor ve üzüyor ama bir yandan da bayram sofraları kuracağız, ailelerimizi, eşimizi, dostumuzu bu sofralarda ağırlayacak, sohbetler edeceğiz, uzun süredir görmediğimiz ya da konuşma imkânı bulamadığımız yakınlarımızı görme konuşma imkânlarımız olacak.

Modern hayat, klasik akrabalık ilişkilerini yeniden biçimlendirdi. Bugün, kan bağımız olanlarla yakınlıklarımız eskisi gibi değil. Bundan 30-40 yıl önceki gibi kuzenler amcalar, teyzeler, halalar, dayılar bir arada, yakın çevrelerde yaşanmıyor çoğu zaman. Yeğenler, eskisi kadar bilinmiyor, kuzenler kardeş gibi tutulmuyor hatta kardeşler bile birbirinden uzakta yaşıyor. Modern şehir hayatı bir yalnızlaşma hikayesi, herkesin çekirdek ailesiyle veya kendisiyle bir hayat macerası var. Bu macera iş güçle, hayat mücadelesi ile yoğrulu bir macera ve maalesef yalnızlığa giderek daha çok alışıyor modern şehirlerde yaşayan insanlar. Yalnızlıklarını, ellerindeki telefonların ekranlarındaki hikayeleri reelsleri kaydırarak giderme yolunu tercih ediyorlar ya da buna mecbur bırakıyorlar bir anlamda. Kadir gecesinde yanına uğradığım yaşlı bir komşum şikayet ediyordu elindeki telefona bakarak, “Bugün Kadir gecesi” diyordu “ Bir tanesi de aramaz mı, hepsi mesaj çekiyor.” Evet, maalesef çoğumuz aynısını yapıyoruz, eve geliyor, bir şeyler yedikten sonra dinlenmek için koltuğumuza oturuyor ve en kolay yoldan tüm eş dosta, akrabalara hitap edecek şekilde cümleler kurarak bir kutlama mesajı yazıp gönder tuşuna basıyoruz, bazıları yazmaya bile üşeniyor, hazır bir mesajı yönlendiriyor,........

© Karar