Göz göze geldik onunla. Her zamanki gibi sustu. Bekledim. ‘Bütün eksikliklerin yarısını hiç düşündün mü?’ dedi. Gülümsedi. Yorulma, bak bir şey anlatacağım. Sen buradan gideceğin yolu seçersin. Devam etti; ‘Halil İnalcık’ın yazdığına göre Cengiz’in torunu Hülagü Han, Abbasi Halifesi Müsta‘sım-Billâh’a elçi göndermiş. İsmaililerin elindeki Alamut Kalesinin alınması ve varlıklarına son verilmesi için göndereceği orduya asker yollamasını istemiş. Halife bunun bir taktik olduğunu düşünerek isteği geri çevirmiş. Alamut’u ele geçiren Hülagü, Bağdat şehrinin surlarının yıkılması yanında ek bazı isteklerde bulunmuş. Bir miktar altını bağlılık temini olarak göndermesi ve Halife’nin yanına gelmesini buyurmuş. Bu da geri çevrilince Hülagü’nün ordusu Bağdat’a girmiş, etrafı yakıp yıktıktan sonra Halife esir alınmış. İnalcık’ın aktarımındaki can alıcı nokta bundan sonra başlamaktadır. Hikayenin sonunda sofraya gelecek altın vardır.’

Dur dedim, biraz nefes al. Bu altın meselesi bitmez bir hikaye. Bilirsin, eski devirlerde bir devletin bir devletten vergi alması sadece maddi bir gösterge değildi. Altın ve gümüşün temel değer olduğu böylesi durumlarda güç dengesi de kurulurdu. Altını gönderen karşı tarafın iktidarına boyun eğmek zorunda kalırdı. Her iki taraf açısından bir güvenlik aktı imzalanmış gibi gözükse de elindeki maddi zenginliği kendi iradesiyle kullanamayan erk sahibi iktidar olduğunu artık düşünemezdi. Sadece güç ve iktidar sahiplerinin değil her katmandan insanın altına duyduğu iştiyak güvenlik duygusu kadar güç istencinin de sonucudur. Sembolik değeri daha öndedir altın ve gümüşe sahip olmanın. Amerika kıtası başta olmak üzere dünyanın........

© Karar