Bir yandan finale çok yakın bir çözüm sürecinin içinde olan ama öte yandan hukuk ve demokrasi derslerinden sınıfta kalmaya devam eden bir ülke… Yaşamakta olduğumuz şeyin kısa özeti budur. Çözüm süreci ki bütün gıdası, malzemesi ve proteini sadece demokrasiden ibaret bir mesaidir. Zaten hukuk ve demokrasi olmadığı için on yıllar içinde büyüyen ve gelişen, içinde şiddet ve kan olan bir tarihi sonlandırırken, atmosferde yine hukuktan ve demokrasiden eser olmaması gariptir.

Türkiye çelişkiler ülkesi evet ama bu kadarı fazla…

PKK silah bırakırken, kendisini lağvederken ve tahminlerin aksine ülkeyi zorlayacak siyasi taleplerde bulunmazken bu fırsatı herkes namına kullanmaktan daha iyi fikir olabilir mi? Bir pazarlığa bağlı olmaksızın herkes için birden demokrasi kapısının aralanması imkanı kaçırılmamalıdır. Türkler için, Kürtler için ve kendisini nasıl tanımlıyorsa herkes için… Bu bir lütuf değil şarttır zira, çözüm sürecini hiçbir şey, hiçbir isteksizlik hatta provokasyon engelleyemez, haksızlıktan, hukuksuzluktan gayrı.

Muhalefete ve muhaliflere yönelik operasyonlar siyasetçilerden cemaatlere varıncaya kadar devam ediyor. “Barış ve kardeşlik”ten muhalefete hala pay düşmüyor. Demirtaş bilmem kaç senedir hapiste ve açık bariz, tartışmasız AİHM kararı ona........

© Karar