Türkiye-Yunanistan ilişkileri hemen her zaman sorunlu oldu. Sorunların çözülmesi için de yönetilmesi için de çok çalışıldı. Sayısız toplantılar yapıldı, pozitif ajandalar gündeme getirildi. Ticaret hacmi arttırıldı, sivil inisiyatifler geliştirildi, diplomatlar ve siyasiler en üst düzeyde görüştü. Ancak iki tarafa, özellikle de Yunanistan’a hâkim olan güvensizlik aşılamadı. Ege ve Akdeniz’deki sorunlara ek olarak Kıbrıs da bu güvensizliği besledi.

Kendileri açısından bile en olmadık zamanda Yunanistan Başbakanı ve GKRY Cumhurbaşkanı İsrail’e gidip UCM’nin tevkif tezkeresi çıkarttığı Netanyahu ile görüştü. İsrail’le ittifak arayışına girdi, bu arayışı görünür hale getirmeye, Türkiye’nin askeri teknoloji alanındaki atılımını dengelemeye çalıştı. İsrail ile bir olup Türkiye’ye saldırmayacaklarına göre Yunanistan caydırıcılığını güçlendirmeyi hedefledi.

Varsayımları muhtemelen İsrail-Türkiye ilişkilerinin hep gergin kalacağı, bundan sonra yeni bir normalleşmenin gerçekleşmeyeceği yönündeydi. Ayrıca İsrail’e hem askeri hem de siyasi olarak güvenilebileceğini, tedarik ettikleri askeri sistemlerin günün birinde kendi kontrol ve iradeleri dışında kullanılmayacağına inanmış, patlayan çağrı cihazlarının ya da BAE’nin başına gelenlerin kendi başlarına gelmeyeceğini düşünmüşlerdi.

Kim bilir belki de hiçbir şey düşünmediler, ontolojikleşen, varoluşsal bir gerçekliğe dönüşen Türkiye endişeleri onları sürekli yeni tedbirler almaya, taktik kararlar vermeye sevk etti. Evet, Yunan siyasetine büyük ölçüde........

© Karar