Yeni Şafak bir anda Trabzon’un derdiyle dertlenmeye başladı. Hem de tam kömür tartışması başlayınca.

Trabzon Limanı’ndaki kömür faaliyetleri gündeme gelir gelmez işsizlik, şehir ekonomisi ve Trabzon’un geleceği manşetlere taşındı. Tartışmanın merkezine de Adil Karaismailoğlu yerleştirildi.

İnsan ister istemez 'Trabzon’un hangi derdi bugüne kadar aynı hassasiyetle savunuldu' diye, soruyor.

Bu şehir yıllardır gençlerini kaybediyor. Gençler burada gelecek göremediği için gidiyor. İşsizlik büyüyor. Esnaf daralıyor. Şehrin ekonomik imkânları giderek küçülüyor. Ulaşım yıllardır çözüm bekliyor. Trafik sorunu ise kronikleşmiş durumda. Raylı sistem konuşuluyor. Demiryolu her seçim döneminde yeniden hatırlanıyor. Fındık üreticisi maliyetlerin altında eziliyor. Gübre, işçilik, bakım ve hasat giderleri artıyor. Üretici emeğinin karşılığını alamıyor.

Peki bütün bunlar olurken bu büyük Trabzon hassasiyeti neredeydi? Gençler göç ederken kaç manşet atıldı? Üretici perişan olurken kaç kez aynı öfke gösterildi? Esnaf zorlanırken kaç kez Trabzon’un geleceği böylesine yüksek sesle savunuldu?

Sonra mesele ne hikmetse kömüre geldi. Birden Trabzon kıymetli oldu. İşsizlik hatırlandı. Ekonomi hatırlandı. Şehrin geleceği hatırlandı.

Tam da bu yüzden mesele yalnızca kömür değildir. Mesele, bu hassasiyetin neden şimdi ortaya çıktığıdır.

Gerçekten Trabzon mu savunuluyor? Yoksa ticari bir menfaatin zarar görme ihtimali mi şehir meselesi gibi sunuluyor?

Çünkü kamu yararı yalnızca şirket hesabı değildir. Kamu yararı,........

© Karadeniz'de sonnokta