‘Wij vrouwen moeten telkens weer vechten voor onze gelijkwaardigheid’

Maatschappelijk werker

Jongeren zijn de toekomst zeggen we vaak. Ik merk dat ik me als 60er steeds meer bewust wordt van de erfenis die onze generatie achterlaat voor onze kinderen; de jongvolwassenen tussen de 20 en 30 jaar oud. En daar word je niet blij van. De wereld van nu is een stuk instabieler dan toen wij 20 waren. Al werd de kiem voor de huidige disbalans wat mij betreft in de jaren 80 gelegd, met het neoliberalisme dat toen gestalte kreeg. En de vrije markt van deze kapitalistische economie die toen alle ruimte kreeg om zich onbegrensd te manifesteren. Met alle gevolgen van dien, zoals de kloof arm-rijk en de grote schade aan de natuur.

Daarom wil ik in een aantal interviews met jongeren een brug slaan tussen hen en onze generatie. Vandaag sprak ik in Amsterdam Renske (22). Een kennis tipte mij om in gesprek met haar te gaan, omdat zij haar kende als een bevlogen persoon en ze graag over haar passie vertelt. Toen ze ging zitten in het mooie café Van Zuylen had ze direct goed nieuws. Ze was toegelaten op de internationale Universiteit voor Vrede in Costa Rica. Een mandaat van de Verenigde Naties, waar ze een master gaat doen in Gender and Peacebuilding. Het opbouwen van vrede, met oog voor gender als onlosmakelijk aspect van conflict, is haar doel.

“Vrede”, zegt Renske, “begint voor mij bij het opbouwen van een community op basis van gelijkheid.” Dat heeft voor haar met liefde te maken. Ze haalt........

© Joop