Wordt de Revolutionaire Garde de grote winnaar van de oorlog van Netanyahu en Trump tegen Iran?

Socioloog, publicist, programmamaker

Al ruim voor de eerste korte oorlog van Israël en Amerika tegen Iran van afgelopen juni was er een nieuwe terminologie in zwang onder een deel van de Iraanse intellectuelen over welke kant het opging met de Islamitische Republiek: Bonapartisme.

Verrassend wellicht voor een westerse lezer bij wie de eerste associatie met het regime een moellah regime is. Onze eerste associatie met dit regime is niet snel een vergelijking met de Franse Revolutie en de terminologieën die historisch verbonden zijn met het de ontwikkeling van die revolutie. Want Bonapartisme staat voor een 19e-eeuwse Franse politieke stroming die streefde naar een populistische Keizerlijke orde onder het huis Bonaparte (Napoleon I en III). Een combinatie van autoritair leiderschap, nationalisme en volkssoevereiniteit via volksraadplegingen. Met Napoleon I als de verpersoonlijking van de terugkeer van orde en nationale glorie na de revolutionaire onrust.

Toch zijn er onder de Iraanse duiders van het huidige regime genoeg commentatoren die naast Islamitisch DNA van het regime ook zijn radicale revolutionaire karakter onderkennen. De Islamitische Republiek, zo redeneerden deze Iraanse commentatoren die Bonapartisme in het verschiet zagen liggen, was in een dode straat beland. Interne rivaliteiten tussen de drie machtscentra van de geestelijken, de politieke bestuurders en de militairen (de machtige Revolutionaire Garde) hadden tot interne verwarring en verlamming van de staat geleid. Het besturen van het land en de verhouding tot eigen burgers was........

© Joop