Solidariteit is geen liefdadigheid

Foto: EPA/Filippo Attili - Chigi Palace Press

Toen Malta in 2004 toetrad tot de Europese Unie, sloot het een wederzijdse overeenkomst. In ruil voor het openstellen van grenzen, markt en wetgeving voor de rest van Europa zou het land voortaan profiteren van de collectieve voorzieningen van het samenwerkingsverband, waarbij het zich vol enthousiasme had aangesloten.

Twee decennia later is de balans van dat akkoord onomstreden. Malta behoort zonder meer tot de grootste winnaars. Wél omstreden is – en dat heb ik zelf aan den lijve ondervonden – de vraag of Malta wel weet dat deze overeenkomst in beide richtingen geldt.

Laten we om te beginnen naar de cijfers kijken, want die zijn veelzeggend. Sinds de toetreding heeft Malta zo’n 2 miljard euro aan de EU-begroting bijgedragen en daar aanzienlijk meer uit ontvangen. Tussen 2004 en 2020 is via de Europese structuur- en investeringsfondsen naar schatting 1,7 miljard euro naar het eiland gevloeid. Voor de lopende periode 2021–2027 ontvangt Malta pakweg 2,3 miljard euro – de hoogste toewijzing ooit –, terwijl aan bijdragen circa 1 miljard is gevraagd.

Simpel gezegd: voor elke euro die Malta naar Brussel overmaakt, krijgt het er ruim twee terug.

Deze middelen bleven niet zomaar ongebruikt liggen. Het bbp per hoofd van de bevolking van Malta is gestegen van ongeveer 80 procent van het EU-gemiddelde op het moment van toetreding tot meer dan 100 procent vandaag de dag – de sterkste convergentie van alle landen die in 2004 zijn toegetreden. De economie is meer dan verdubbeld en de gezinsinkomens zijn met meer dan 90 procent gestegen. Financiële dienstverlening, iGaming, toerisme, farmaceutica en de verwerkende industrie hebben allemaal geprofiteerd van de onbeperkte toegang tot een interne markt van 450 miljoen mensen en het vrije verkeer van de daar werkzame arbeidskrachten. Malta heeft het EU-lidmaatschap niet alleen maar met succes........

© Joop