Hayat bir tiyatro sahnesi. Perde açılıyor, ışıklar üzerimize düşüyor.

Birileri alkışlıyor, birileri hayranlıkla bakıyor. O an kendimizi güçlü hissediyoruz. Görünür, önemli, hatta vazgeçilmez… Sanki bütün dünya bizi izliyormuş gibi. Başarılarımızı anlatıyoruz, gülüyoruz, dimdik duruyoruz. O sahnede kimse kırgınlığımızı görmüyor; çünkü rolümüz gereği güçlü görünmek zorundayız. Ama her oyunun bir de kulisi vardır. Işıklar söndüğünde, alkışlar kesildiğinde, makyaj aynasının karşısına geçeriz. Yüzümüzdeki boyayı silerken aslında gün boyunca taşıdığımız maskeleri de çıkarırız. İşte o anda insan kendisiyle baş başa kalır. Ne alkış vardır ne seyirci ne de takdir bekleyen bir kalabalık. Sadece sessizlik… Belki de insanın en gerçek hâli kuliste ortaya çıkar.

***........

© İz Gazete