Apo benden önce eve çıktı!
Çok net hatırlıyorum. Bir genç olarak hayatımın en önemli anlarından biriydi. İzmir’de üniversite sınavına girmiş sonuçlarını bekliyordum. Sınavdan sonra kafam biraz da olsa rahatlasın diye annemle Seferihisar’da bir butik otelde tatile gitmiştik.
Ege Üniversitesi Radyo, Televizyon ve Sinema bölümünü kazandığımı öğrenince derin bir “oh” çekmek için otelin barına indik. Barda benden en fazla üç dört yaş büyük bir çalışan – Fatih - konuştuklarımızı duymuş olmalı ki sohbete tam orta yerinden girdi. Bana dönerek, “Sana tek bir tavsiyem var. Ailenle aynı şehirde bile okul okusan ayrı eve çık, en kötü ihtimalle yurda çık. Bunu yapmazsan yıllar sonra neden bunu söylediğimi anlayacaksın” demişti.
İzmir’de boşa masrafa gerek yok diye üniversite hayatımı aile evinde geçirdim. Okuduğum kampüsle evim arasında toplu taşıma ile 1,5 ya da 2 saat sürecek bir mesafe vardı. Dersimden çıkar arkadaşlarımla biraz zaman geçirir evime gitmek için otobüse binerdim. Sonraki günün sabahı derse girmeden önce yurtta beraber kalan arkadaşlarımın gece yaşadığı eğlenceli anları, “keşke sen de olsaydın” cümleleri ile dinlemek zorunda kalırdım.
Yanlış noktadan da olsa........
