DOĞDUĞUNDA ışıl ışıldı.

Hâne halkı Işıl ismini vermişti. Parlaklık ile yüksek zarafetin bir anda zuhura gelmesi demekti onlar için. “O bizim bereketimiz” diyerek günlerce başucundan ayrılmamıştı. Tebrik için gelenlere “Sarı Papatyam” diye gösteriyordu.

HARİKA bir çocukluk geçirdi. Sevdi, sevildi.

Gerçekten de saçları gibi kendisi de parıldıyordu. Yaşıtlarıyla oynarken en dikkat çeken çocuktu. Dedesi nazara uğramaması için hassasiyet gösteriyor ve sürekli kendisini okuyordu.

Baş edemeyince köylerine gelen çerçiden bir “Hamaylı” alıp annesine teslim etmiş ve sürekli üzerinde taşımasını sağlamayı salık vermişti.

IŞIL kendisine güvenli bir çocuk olarak büyümüştü. Herkes ona ihtimam göstermişti.

Sevildiği kadar sevecendi. Kimseden yardımını esirgemez, talep edilmeden ihtiyaç sahiplerinin yardımına koşardı. Annesi ve babası çocuğun belirginleşen bu hususiyetini fark ettikçe dedesinin neden kendisine “Sarı Papatyam” dediğini anlıyorlardı.

NEŞELİYDİ. Enerjisi hemen çevresine yansırdı. Onun yanında hüzünlenen, ağlayan biri bulunmazdı. Ne yapıp eder onları da kendisi gibi gökyüzüne taşır yerin acılarını unuttururdu.

Dirençli oluşu en belirgin özelliğiydi. Ergenlik dönemlerinde bu yönü daha fazla fark edilir olmuştu. Başkalarının kınamalarından, tanımlamalarından hatta saldırılarından etkilenmezdi. Onlara sadece “Aldım” der geçip giderdi. Ama şu da var ki, o eleştirilerin iler tutar tarafı varsa bunu alır kendisini geliştirmeyi ihmal etmezdi. “Aldım” dediğinde gerçekten alırdı. Yararlanacağı bir yan yoksa tatlı bir tebessümle karşılar işine gücüne devam ederdi.

İLGİYİ seviyordu. Bekliyordu. Bununla besleniyordu. Ailesinde ve çevresinde kendisine yönelik alakada bir eksiklik hissettiğinde “Ben sarı papatyayım. İlgi isterim, sevgi isterim, ihtimam isterim” derdi.

Çevresi de bu retoriğin ne vakit geldiğini hissetse ondan önce davranır ve hep bir ağızdan “Sen sarı papatyasın. İlgi istersin, sevgi istersin, ihtimam istersin” derler ve........

© İstiklal