İBADETİN terbiye biçimi olduğunu bize en güzel Ramazan öğretir.

Bizi bir disipline sokar. Vaktin şuuruna erdirir. Yapılması gerekenin vakti vaktine ve hüvesi hüvesine yapılmasını talim ettirir.

Kulaklar ezanda ve gözler namazda olur. Bunlarınsa vakti olur. Demek ki, ibadet bize her şeyin bir demi olduğunu belletir ve adım adım bunu bilinç haline getirmemizi sağlar.

TERBİYE olgunlaştırır.

Manevi immatür kişiliklerimizden kurtulup kemâlat yoluna revan olmamızı sağlar. Eksikliklerimizi gösterir. Bunları teşhis etmeye yöneltir. Tamamlanmaya olan ihtiyacımızın üzerini örtmemize artık müsaade etmez.

Ruhumuzun çığlığını, aklımızın azap odasında kalışının iniltilerini duyurur.

Ve ibadetlerin her biri kendi hususiyetine göre bizi eğitime alır, terbiye eder. Olgunlaştırır.

İMANLARI gereği saygıda kusur etmekten kaçınan takva ehli olanlar kör değildirler.

Görürler. Ayrıntıları kaçırmazlar. Nüanslara dikkat ederler.

Yüzeysellikten uzak olan bu tavırları onlara hayatı tümüyle kavrama imkânı verir.

İyiyi kötüden maharetle bu sebeple ayırırlar ve iyiliği çoğaltmak için çalışırlar.

Şu da var ki, bu şuura ulaşmış vahyin talebeleri körlük de etmezler.

İBADETİN terbiyesinde olgunlaşma sürecine girenler gördüklerini görmüyormuş gibi yapmazlar.

Gördüğü halde görmemiş gibi yaparak sadece işine gelenlerle amel eden insanlar olmaktan uzaktırlar. Nefislerine ağır gelenleri de görürler,........

© İstiklal