CİHANGİR’DE geçti ilk gençlik yıllarım. Cağaloğlu ile Cihangir arasında mekik dokuyarak geçen o yıllardan kalan bir hatıram tetiklenip yeniden aktif oldu. İlyas Çelebi Camisinin imamı İsmet Hoca hemşerimdi. Cemaat bakımından fakir olduğundan namazları oraya götürüyordum. Edebiyat Fakültesi mezunu olan hocayla namaz sonrasında az yukarıda kalan Firuz Ağa Camisinin altındaki çay bahçesinde oturmayı âdet hâline getirmiştik. Duvarları kargir, çatısı ahşap, minaresi tek şerefeli ve tuğladan olan bu caminin gölgesinde nefeslenmek ikimize de iyi geliyordu.

Burası sosyal insan sermayesi bakımından zengindi. Ünlü ünsüz kişilerin kesiştiği tam bir harmandı. Muhabbetlerin içeriği de akışı da sürprizlerle doluydu. Kendine münhasır bir yapısı vardı. O yaşlarda hikâye yazabilen biri olsaydım eğer muhteşem malzemeler toplayabilirdim.

Biraz aşağıdaki Çukurcuma Camisinin imamı Veysel Hoca da gördüğüm ilginç insanlardan biriydi. Okumayı çok seven, koltuğunun altından kitap eksik olmayan, insanlarla sağlıklı iletişim kurabilen, hiçbir kültür etkinliğini kaçırmayan, kendini yetiştirmeyi ihmal etmeyen, tatlı ve sevecen biriydi. Uzun sakalları arasında tebessüm eden dişleri ve aydınlığıyla içine çeken gözleri hemen fark edilirdi. Onun hâlinden, tavrından çok şey öğrendim. Yaşıyorsa sağlıklı uzun ömürler dileklerimi, göçmüşse rahmet niyazlarımı sunarım.

…

İLK karşılaşmamızdı. Çevresi gençlerle doluydu. Dikkatle dinleniyordu. Daha bu ilk görüşte içimin ona doğru aktığını hissetmiştim. Baş işaretiyle boş olan yere oturmamı istemiş ve “Bırak köleliği” demişti. Neye uğradığımı şaşırdım. Ne demek istediğini de anlamamıştım zaten. Çekinik bir yapıya sahip olduğumdan meramını soramamıştım. O da ne? Az sonra gelip sohbet halkasına dahil olan kişiye de aynı hitapta bulunmuştu. İlk temas cümlesi olarak emir kipi kullanılması tuhafıma gitmişti ama tavrı incitici değildi. Buradan bir alınganlık çıkarmak benim zaafım........

© İstiklal