​Doğu Akdeniz ve Orta Doğu havzası, tarih boyunca jeopolitik fay hatlarının en kırılgan olduğu, küresel ve bölgesel güçlerin nüfuz mücadelelerine sahne olan bir coğrafya olmuştur. Bugün bu coğrafyada kartlar sadece yeniden karılmıyor; Türkiye, proaktif dış politika vizyonu ve caydırıcı askeri kapasitesiyle oyun kurucu rolünü sahada kalıcı olarak pekiştiriyor. Lübnan Cumhurbaşkanı Joseph Avn’ın Türkiye’ye gerçekleştireceği kritik resmi ziyaret öncesinde yaptığı açıklamalar, bu değişimin sıradan bir diplomatik temasın çok ötesinde, derin stratejik, ekonomik ve tarihsel kırılmaları barındırdığını gösteriyor.

Avn’ın "Türkiye ile koordinasyon, Lübnan için geçici bir tercih değil stratejik bir gerekliliktir" sözü, bölgedeki yeni güç merkezinin adresini açıkça tescil etmektedir.

​Tarihsel perspektiften bakıldığında, Türkiye ile Lübnan arasındaki bağlar, Osmanlı döneminin köklü idari ve kültürel mirasına dayanmaktadır. Beyrut, asırlar boyunca Osmanlı’nın Doğu Akdeniz’deki en önemli ticaret, kültür ve liman merkezlerinden biri olmuştur. Batılı sömürgeci güçlerin bölgeyi yapay sınırlarla ve mezhepsel kırılganlıklar üzerine inşa edilmiş istikrarsız sistemlerle baş başa bırakmasının ardından Lübnan, on yıllardır iç çatışmalar ve dış müdahalelerle boğuşmaktadır. Bugün Beyrut liderliğinin, egemenlik ve istikrar arayışında gözünü yeniden Ankara’ya çevirmesi, tarihsel bir hafızanın ve Türkiye’nin bölge halkları nezdindeki tarihsel adalet ve meşruiyet algısının bir yansımasıdır. Türkiye, bölgedeki diğer aktörler gibi mezhepsel ayrılıkları kaşıyan değil, Lübnan’ın toprak bütünlüğünü ve meşru devlet kurumlarını önceleyen bir duruş sergileyerek bu güveni inşa etmiştir.

​İşin jeopolitik boyutuna bakıldığında, Lübnan ile İsrail arasında haziran ayında imzalanan çerçeve anlaşmasının sahada nasıl uygulanacağı meselesi tam bir kördüğümdür. Anlaşmanın başarıya ulaşması; İsrail’in işgal ettiği Lübnan topraklarından tamamen çekilmesi, eş zamanlı olarak Lübnan ordusunun güney........

© İstiklal