Bazı insanlar vardır; yalnızca yaşadıkları dönemi değil, kendilerinden sonrasını da etkilerler. Söyledikleri sözler, yazdıkları kitaplardan taşar; zihinlere, sınıflara, hatta nesillere karışır. İlber Ortaylı işte böyle bir isimdi. Onu anmak, sadece bir tarihçiyi hatırlamak değil; aynı zamanda eğitime, öğretmenliğe ve insan yetiştirme meselesine yeniden bakmak demektir.

Çünkü Ortaylı’nın en güçlü taraflarından biri, bilgiyi sadece anlatmakla kalmayıp ona bir duruş kazandırmasıydı. Bu duruş, özellikle eğitimciler için sessiz ama derin bir çağrı niteliği taşır.

Onun dünyasında öğretmenlik, bir meslekten çok daha fazlasıdır. Diploma ile tamamlanan değil, ömür boyu süren bir öğrenme yolculuğudur. Bu yüzden bir öğretmenin en temel sorumluluğu, kendini sürekli beslemektir. Okumak, araştırmak, merak etmek… Bunlar birer tercih değil, mesleğin doğasıdır. Zira okumayan bir öğretmenin, öğrencisine yeni bir ufuk açması mümkün değildir.

Ortaylı’nın sıkça vurguladığı bir diğer husus, dil meselesidir. Ona göre yabancı dil bilmek, günümüz dünyasında bir ayrıcalık değil; adeta mesleki bir zorunluluktur. Çünkü dil bilmeyen bir eğitimci, dünyayı sınırlı bir pencereden izlemek zorunda kalır.........

© İstiklal