Babam, köyün girişindeki iki yaşlı ceviz ağacının önünden her geçişimizde adımlarını yavaşlatırdı. Gövdeleri o kadar kalındı ki, iki kişi el ele verse ancak sarardı. “Bunlar,” derdi, “iki yüz yılı devirmiş ağaçlar… Nice kış gördü, nice yaz geçirdi.” Dallarının altına girince serinlik bir anda düşer, dışarının sıcağı unutulurdu. “Ağaç dikmek kolaydır oğul,” diye eklerdi, “ama gölgesi olan ağaç olmak zaman ister.”

Ceviz ağacı sabır ister. İlk yıllarında hızlı meyve vermez. Kökünü derine indirir, gövdesini kalınlaştırır, zamanla kendini kurar. Üstelik ceviz, gölgesi geniş olan ama her bitkiyi altında barındırmayan bir ağaçtır; kendi alanını kurar, dengesi vardır. Babam bu ağaçlara bakıp hep şunu söylerdi: “Kök sağlam değilse, gövde büyüse de dayanmaz.”

Bu iki ceviz ağacı, köyde sadece birer ağaç değildi. Yol tarif ederken “cevizlerin oradan dön” denirdi. Yazın altında dinlenilir, sonbaharda meyvesi toplanırdı. Ama en kıymetlisi şuydu: O ağaçlar, kim dikti bilinmese de herkesin hayatına değmişti. İşte gerçek kalıcılık buydu.

Yıllar sonra sınıfta bazı öğretmenleri hatırladığımda, bu ceviz ağaçları........

© İstiklal