İnsanın İçindeki Bütün “Dur Bakalım”ları Susturup,

“Hadi Bakalım”lara Bırakan Bir Mevsim Aralığı.

Nisan Geldi: Kalbim Seksek Oynamaya Başladı”

Nisan gelince dünya ciddiyetini bir kenara bırakıyor sanki.

Sokaklar biraz daha çocuk, gökyüzü biraz daha mavi, insanlar biraz daha “belki” diyor hayata.

Bir uçurtmanın ipine takılıp git…”

İçimde bir çocuk uyanıyor, saçları dağınık, yüzü güneşe dönük.

Bir şey olacak gibi… ama ne olduğunu bilmeden seviniyorum.

“Bugün kalbim acele ediyor,

Sanki biri adımı güzel söyleyecek…”

Nisan böyle bir şey işte.

Ciddiyeti bozan bir ay.

İnsanın içindeki bütün “dur bakalım”ları susturup,

“hadi bakalım”lara bırakan bir mevsim aralığı.

Sokaktan geçerken bir çiçeğe göz kırpıyorsun mesela,

Aranızda anlaşılmış bir sır gibi.

Durduk yere seni sevdim…”

Belki Cemal Süreya gibi bir yerinden tutarsın hayatın;

az kelimeyle çok şey söylersin.

Belki Gökhan Özcan gibi usulca dokunursun kalbine dünyanın;

kimse görmeden........

© İnsaniyet