“Sen ne kadar şanslısın,” demişti yıllar önce kız arkadaşım Işıl. “Kardeşin var, baban saygın bir öğretmen, anneni sevmeyen yok. Oysa benim hiç kardeşim yok. Evde hep yalnızım. Kimi zaman, babam arkadaş gibi davransa da bir zaman sonra bıktığını anlıyorum çünkü bir bahane bulup gidiyor. Annem ise gelen misafirlerden dolayı bana ayıracak zaman bulamıyor.”

“Yapma,” demiştim. “Benden fazla birçok iyi yanları var senin hayatının. Mesela ayrı bir odan var. İstediğin her şeye sahipsin. Kitaplarını, dolabını karıştıran kimseler yok. Oysa benim isteklerimin hiçbiri olmadı.”

Hiç unutmuyorum, gözlerini gözlerime dikip, “Sen aptalsın” demişti. “Hem de kocaman bir aptal. Eğer giysilerin insanı mutlu etmek gibi bir marifeti olsaydı, en çok mutlu olanlar zengin insanlar olurdu. Sen şanslısın, çünkü benim tatil günleri şehirden gelen abim yok. Ablamda yok arada bir gelen. Oysa senin beklediğin birileri var. Abin geldiği gecelerde bakıyorum da ışığınız gecenin yarısına kadar sönmüyor. Hatta annem ışığınızın sabaha kadar yandığını söylüyor, doğru mu? Bu kadar çok ne konuşuyorsunuz, sözler bitmiyor mu? Oysa bizim evde konuşan yok. Yoksa ışıkları söndürmeden mi yatıyorsunuz? Oysa benim babam çok titizdir hemen ışıkları söndürmemizi ister.”

Söyledikleri doğruydu. Tatil günleri iki abim de yatılı okullarından döndüklerinde, konuşuyoruz diye sabaha kadar uyumazdık. Sözler bitip tükenmez, yarın geceye konuşacak çok şey kalırdı. Ve ışıklar sabaha kadar yanardı. Oysa benim babam da çok titiz adamdı ve ışıkları açık bıraktığımızda bize çok kızar, “Yine faturalar fazla gelecek”, diye söylenirdi. Ama öylesi gecelerimizde boş yere yansa da ışıklar bu konuyu hiç açmazdı.

Şimdi anlıyorum ki, o gecelerin o sıcak sohbeti için sadece bizim evin ışıkları değil, bütün kasaba ışıkları bile yanabilirdi. Çünkü o günlerden anılarda kalan, faturalara ödediğimiz paralar ya da “iyi tasarruf yapmışız” gibi sözler değil, sadece o gecelerin sohbeti kaldı. Keşke bizler bütün geceleri sohbetimizle doldurabilseydik ve evimizin bütün ışıkları sabaha kadar yansaydı.

Arkadaşım Işıl ile sık sık buluşur hep ailemizden konuşurduk. Kültürlü ve akıllı bir ailesi vardı. Tatil sonlarında babasının akşama kadar gazetesini okuduğunu, hep dışarda işlerinin olduğunu, annesinin ona hizmette kusur etmediğini övünç duyarak anlatırdı. Benim ailem ise onlar kadar muhteşem değildi! Babam her........

© Hürses