Hukuk mesleğinin kendine özgü bir dili vardır. Bu dil yalnızca kanunlardan, içtihatlardan ve doktrinden oluşmaz; aynı zamanda yüzyılların birikimiyle şekillenmiş kavramlardan, terimlerden ve mesleki alışkanlıklardan da beslenir. Bazı kavramlar vardır ki hukukçular tarafından sıkça kullanılır, ne işe yaradığı bilinir; ancak neyi ifade ettiği, hangi düşünsel ve tarihsel arka plana sahip olduğu çoğu zaman üzerinde durulmayan bir husus olarak kalır. “Derkenar” bunlardan biridir.

Bugün bir avukata, hâkime, savcıya veya zabıt kâtibine derkenarın ne olduğunu sorsanız, büyük ihtimalle bunun bir evrak üzerine düşülen not veya açıklama olduğunu söyleyecektir. Bu cevap yanlış değildir; ancak eksiktir.

Kelimenin kökenine bakıldığında “derkenar”, Farsça “der” ve “kenar” sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. Kelime anlamı itibarıyla “kenara yazılan”, “sayfa kenarına düşülen not” demektir. Osmanlı bürokrasisinde ve eski adliye uygulamalarında gelen evrakların veya dilekçelerin kenarına yazılan kısa talimatlar, görüşler veya kararlar derkenar olarak adlandırılmıştır.

Bir anlamda derkenar, evrak ile irade arasındaki ilk temas noktasıdır.

Henüz resmî bir karar hâline dönüşmemiş düşüncenin, ilk kez kâğıt üzerinde........

© Hukuki Haber