İnsanlar bazen aileleriyle gittikleri otellerde yanarak ölüyor. Askerler mağaralarda oksijensiz kalıyor. İşçiler, ormancılar ve gönüllüler alevlerin içine girip bir ağacı, bir kuşu, bir canlıyı kurtarmak isterken can veriyor.

Son yıllarda bu ülkede ölümün şekli değişti. Artık yalnız insanlar ölmüyor; vicdan da yanıyor.

“Yanmak” denince benim aklıma önce Sivas Katliamı gelir. Madımak Oteli’nin dumanı hâlâ bu ülkenin hafızasında tütmektedir.

Genco Erkal’ın sahneye taşıdığı “Sivas 93” oyununu izlerken hissettiğim o ağır insan kokusunu, tenime işleyen ateşi unutmak mümkün değildir.

Bugün ise aynı ateş başka biçimlerde karşımıza çıkıyor.

Bir gün bir otelde… Bir gün bir maden ocağında… Bir gün Akdeniz’in çam ormanlarında…

Alev artık yalnız odunu yakmıyor; ihmali, açgözlülüğü, denetimsizliği ve vicdansızlığı da görünür kılıyor.

Ormanları, su havzalarını, zeytinlikleri, yaylaları, koyları ve kıyıları yalnızca rant alanı olarak görürseniz; gün gelir doğa bunun hesabını en ağır şekilde sorar.

Kuruyan göllerin, çatlayan toprağın, mevsimi şaşırmış ağaçların anlattığı budur.

Bugün yalnız ormanlar değil, denizler de can çekişiyor.

Bir zamanlar Marmara’nın masmavi sularında balıkçı tekneleri umutla dolaşırdı. Şimdi ise denizin yüzeyini kaplayan o ağır, yapışkan tabaka insanın içine korku salıyor.

Deniz salyası aslında doğanın alarmıdır.

Deniz kendi diliyle konuşmaktadır.

Yıllardır arıtılmadan bırakılan atıklar, sanayi kirliliği,........

© Hukuki Haber