Futbol, sadece yeşil bir dikdörtgenin üzerinde patlayan bir fizik gücün değil; sahaya akıl koymanın, dünü bugüne taşırken hatalardan arınmış bir zeka parıltısı sunmanın oyunudur. Oysa biz, Avustralya önünde bıraktığımız hayal kırıklığı tortusunu temizlemeden çıktığımız Paraguay karşısında, hüsranın coğrafyasını biraz daha genişletmekten başka bir şey yapmadık.​Üstelik karşımızdaki rakip, kırk beş dakika boyunca sahada bir eksik ruhla, on kişiyle direnen, eksikliğini yüreğiyle kapatmaya çalışan bir Paraguay’dı.

​Bu toprakların insanı, bu ay-yıldızlı formanın ardındaki milyonlar, bu turnuvaya gelene kadar hangi dik yokuşların aşıldığını, hangi amansız virajlarda ne büyük bedeller ödendiğini çok iyi bilir. "Nihayet" dedik, nihayet yıllar süren o büyük hasret bitti ve Dünya Kupası’nın o parıltılı vitrinine kendimizi attık. Fakat heyhat! İki maçta ansızın su kaynatan bir makine gibi, milyonların göğsünde parıldayan o umut ışığını, rüzgarlı bir gecede sahipsiz bırakılmış bir mum gibi bir üflemede söndürdük.​Bu, alelade bir yenilgi değil, mutlak ve kaçınılmaz bir hezimettir. Ve bu hezimetin faturasını kulübede bir taktik mimar gibi oturup aslında sadece seyreden Montella’nın önüne koymak tarihi bir mecburiyettir.​Montella, Avustralya maçının kara kaplı defterinden tek bir satır bile ders almadığını, aynı felsefi........

© HalkTV