Suriye'de Ocak 2026'nın son günleri, yılların birikmiş düğümünün çözüldüğü bir dönemeç oldu.

SDG ile Şam arasında kurulan entegrasyon zemini, bir müzakere değil, sahadaki askeri gerçekliğin dayattığı bir teslimiyetti.

Kürt milliyetçiliği motivasyonuyla SDG’yi “Kürt kazanımlarının savunucusu” gibi gören çevreler için bu, bir ideolojik yıkım…

Rojava hayali, fiilen sona erdi.

Türkiye’deki SDG yanlıları öfkeli; yaşananlar “ihanet” olarak yorumlanıyor, ama kim kime ihanet etti konusu karışık.

Gerçeği söylemek gerekirse, SDG'nin başka bir seçeneği kalmamıştı.

ABD desteği sahadan çekildi, Şam ilerledi, petrol sahaları elden çıktı.

Terörsüz Türkiye süreci başladığından beri, gerek yazılarımda gerek katıldığım yayınlarda tekrarladığım temel bir uyarı vardı:

“Türkiye’nin terörsüz gelecek süreci, SDG’nin kuzeydeki fiili özerkliğine sessiz onay anlamına gelmiyor. Hatta bilakis, tam tersi.”

“Tam tersi” deyip orada kapatmadım.

SDG’nin, Suriye’nin neredeyse üçte ikisini Rojava sınırları içinde tanımlayıp bu bölgeye hükmetmeyi hedeflediğini, ancak bunun böyle sonuçlanmayacağını açıkça söyledim.

Terörsüz Türkiye süreci, SDG’ye otonomi verilmesinin altlığı değil, “Kürtlerin devleti Türkiye'dir, başka bir devletleri yok” fikrinin yeniden tescil edilmesiydi.

Fakat bu süreç, hem destekleyenler hem de hınçla karşı çıkanlar tarafından tam da böyle bir ‘onay’ varmış gibi algılandı ve yanlış anlama eşiği tehlikeli ölçüde düştü.

Böylece analizler, somut zeminler yerine duygusal varsayımlar üzerine kuruldu. Ve bugün gelinen noktada pek çok isim, gerçekliğe uzaktan el sallamak zorunda kaldı.

Neler söylenmedi ki?

Kimileri ABD'nin SDG'yi asla bırakmayacağını, Türkiye’ye rağmen bölgede bir Kürt otonomisi kurulacağını, hatta Türkiye’nin buna razı edildiğini savundu.

Kimileri Esad’a karşı çıkmanın stratejik hata olduğunu, onunla........

© Habertürk