«İhsan, Allah'ı görüyormuş gibi kulluk etmendir. Sen O'nu görmesen de O seni görür.»

Bir önceki yazımızda bir amblemin kollarını saydık. Sekiz kol vardı; yedisini gördük, sekizinciyi Zâtına bıraktık.

«Bize düşen görüneni yazmak» demiştik. «Görünmeyenleri Allah okuyanların kalbine düşürsün.»

Bugün o bıraktığımız kolun önünde duralım. İçine girmeden; yalnızca eşiğine kadar.

Ve bunu bir haber sayfasında yapalım. Çünkü bu yazının asıl haberi, haber olmayan şeyler.

Medine'de bir mescit. Resûlullah (s.a.v.) ashabıyla oturuyor.

İçeri bir adam girer. Elbisesi bembeyaz, saçları simsiyah. Üstünde yolculuk izi yok; ama içeridekilerden hiçbiri onu tanımıyor.

Gelir, Resûlullah'ın dizine dizini dayar. Sorar: İslam nedir? İman nedir? İhsan nedir?

Cevaplar birer basamak gibi iner. Görünen amellerden kalbin tasdikine, kalbin tasdikinden Allah'ı görüyormuş gibi yaşamaya.

Sonra bir soru daha: Kıyamet ne zaman?

«Sorulan, sorandan daha iyi bilmiyor.»

Adam çıkar gider. «O Cebrâil'di» buyrulur. «Size dininizi öğretmeye geldi.» (Müslim, İman 1)

Haritanın bir köşesi bilerek boş bırakıldı. Kıyametin vakti. Gayb. Sekizinci kol.

Gayb O'nda kalır. Sır ise kulda saklanır.

«Nebî» kelimesi, yaygın açıklamaya göre haber anlamındaki «nebe'» köküyle ilişkilidir. Kur'an'da da «büyük haber» ifadesi geçer: «Neyi soruşturuyorlar? O büyük haberi mi?» (Nebe 78/1-2)

Ama Asr-ı Saadet'i saadet yapan, bu haberin gelmesi değildi. Haber her yere gelir. Asıl mesele, haberin nereye indiğidir.

O nesil vahyi kulağıyla duydu, kalbine indirdi, orada sakladı. Ayet onlarda dolaşan bir bilgi olmadı. Taşınan bir sır oldu.

Bir önceki yazımızda Arş'ı taşıyan sekiz melekten söz etmiştik (Hâkka 69/17).

Bugün o yüceliğin gölgesine bakalım. Resûlullah (s.a.v.), O'nun gölgesinden başka gölgenin bulunmadığı günde gölgelenecek yedi kişiyi sayar (Buhârî, Ezân 36; Müslim, Zekât 91):

Adaletle hükmeden yönetici.

Rabbine ibadet ederek büyüyen genç.

Kalbi mescitlere bağlı olan.

Allah için birbirini seven, O'nun........

© Habername