Okullar açılıyor. Milyonlarca çocuk sınıflarına, yuvalarına dönüyor. Sokaklarda servis araçlarını, ellerinde çantalarıyla okul yoluna düşen çocukları yeniden göreceğiz. Sınıflar dolacak, teneffüs zilleri çalacak, öğretmenler öğrencileriyle buluşacak. Çoğumuz için bildik bir eylül manzarası. Ama hayat herkes için aynı manzaradan ibaret değil ne yazık ki. Her çocuk aynı şartlarda, aynı hislerle okula gelmiyor.

Bazıları okula yalnızca eğitim almaya değil; görülmeye, duyulmaya, güvende hissetmeye geliyor, belki de kurtarılmayı bekliyor. Bazıları sabah sevgiyle uğurlanıyor, mutlulukla geliyor. Bazıları ise ardında şiddetin, korkunun, ihmalin ya da istismarın yaşandığı bir kapıyı kapatıp geliyor.

İşte o çocuklar için okulun anlamı bambaşka. Okul yalnızca matematik, Türkçe, fen öğrenilen bir yer değil. Bazen güvenli bir liman. Bazen nefes alınabilecek birkaç saat. Bazen de bir yetişkinin “Bu çocukta bir şey var” diyerek onu fark edip, hayatını değiştirebileceği tek yer. Belki de bir kurtuluş kapısı…

O ÇOCUK BELKİ SİZİN SINIFINIZDA

Çocuk ihmali ve istismarı denildiğinde aklımıza genelde çok ağır ve görünür vakalar geliyor. Oysa istismar çoğu zaman görülmez. Bir çocuk her zaman “Bana şiddet uygulanıyor” ya da “Bana bunu yaptılar” diyemeyebilir. Bu........

© Haberler