Günlerden salı. Xarzanlı çerçi suyun öte tarafına geçmek istedi. At ürkerek kişnedi. Çerçi akıntıya kapıldı. Cesedi Hısn-ı Keyfa’da, Mezopotamya’nın kuzey kapısında bulundu.

Bunu duyan Kral Bâd ve halkı çok üzüldüler. Günde bir öğün ağladılar hep beraber. Ağladılar çünkü çerçiyi çok seviyorlardı. Nisibisli Havari Pavlus’un soyundan geldiğine inanıyorlardı.

“Pavlus! Nasıralı İsa’nın kadim dostu. İsa çarmıhtayken ona bakıp ağlayan Pavlus. Çerçinin atası Pavlus.”

Ağlamak köleliğin ifadesiymiş Pavlus için. Pavlus İsa’ya, Kral Bâd ve halkı onun torununa ağlıyordu. Kral Bâd ağlarken bulutlar saygıyla dağılıp yol verdiler onun gözyaşlarına. Silvan’ın çarşı pazarında günlerce konuşuldu çerçinin ölümü. Kalenin Boşat Kapısı ikinci bir emre kadar kapalı kaldı. Hançepek’te mahzenlerden şarap çıkarılmadı günlerce. Küplerde Kawa’nın içtiği en son şarap ve Avesta’nın kutsallığı vardı. İçmediler Ahura Mazda’nın gazabına uğrayacaklarını bile bile.

Atina’dan gelen Kudüs kervanı konaklamadan Meyyafarıqin (Silvan) Kalesi’ni terk etti. Günde bir öğün ağlayan şehirde neşe kalmamıştı artık. Onlara “Gitmeyin.” denildi ama onlar yolcuydular. Müslim ve gayrimüslimlerden oluşan şehir sakinleri çerçinin takva sahibi bir zat olduğuna inanıyorlardı. Ölümünden kendilerini sorumlu tutup Tanrı tarafından cezalandırılmalarının an meselesi olduğuna inanıyorlardı.

Günlerden çarşamba. Salıdan sonra, perşembeden önce. İsa’nın takvimi 1145 yazıyordu. Bâd oğlu Dostık, Sarkis’i huzuruna çağırarak “Şanıma yakışır bir köprü yapabilir misin?” dedi.

Taşlar tıraşlandı, yumurta sarısı kuma karıştırılıp ebced matematiğiyle güneş hesabı yapıldı. Köprünün bir ayağı Silvan’a, diğer ayağı Pers diyarına düştü. Yıl: 1147. Sarkis, Kral Bâd’a gitti, “Köprü tamam.” dedi.

Kral Bâd köprüye vardı. Sol elini suya koyup sağ elini göğe çevirdi, “Allah’ım, düşmanlarım bu köprüden geçmesinler.” dedi. Sarkis’e dönerek “Ellerine sağlık, Sarkis Usta! Bir isim ver buna.” dedi. Sarkis, “Malabadi, yani ‘Bâd’ın Evi’.” dedi. Kral Bâd eline Sarkis’in gönyesini alıp Sarkis’in gözlerine baktı:

“Cinlerin ve insanların peygamberi Süleyman’ın ustaları Efrahim ve Benyamin ancak bu kadarını yapabilirlerdi. Al, bu altın kesesi senin mükafatın.”dedi.

Cümbüşler çalındı, çengiler oynadı. Üç gün iki gece deve eti........

© Haberler