Renkler, Türk kültüründe estetik bir tercih olmanın ötesinde tarihsel hafızayı, inanç sistemini ve devlet anlayışını yansıtırlar. Orta Asya’dan Anadolu’ya uzanan kültürel çizgide her renk bir yönü, kudreti, anlamı temsil etmiştir.

Eski Türk kozmolojine göre Gök (Mavi); gökyüzü ve Tanrı inancını ( Gök Tanrı) simgelerdi yani sonsuzluk ve kutsallık anlamlarına gelirdi. Aynı zamanda Doğu yönünü temsil ederdi.

Ak (Beyaz); saflık (temizlik) ve adaleti simgelerdi. Ak kelimesi bilgelik, saygınlık belirtmek için toplumsal unvanlarda (Ak Sakallı gibi) kullanılmıştır. Eski Türk yön sisteminde Batı yönünü temsil eder.

Kara (Siyah); toprak ve güç anlamına gelir aynı zamanda Kuzey yönünü temsil ederdi.

Kızıl (Kırmızı); cesareti ve hâkimiyeti simgeleyip devlet ve bağımsızlığın rengi olarak önemini korumuştur. Eski Türk yön sisteminde Güney yönünü temsil eder.

Sarı; merkezi temsil eder. Evrenin düzeninin denge olduğunu anlatan sembolik bir renk olmuştur.

Yeşil; İslamiyet sonrası maneviyat ve cennet kavramlarıyla özdeşleşmiş dini yapılarda, sancaklarda sıkça kullanılmıştır. Doğayı ve bereketi de simgelemiştir.

Bu sembolik sistemde en güçlü anlamı taşıyan renk Al (Kırmızı)........

© Habererk