Bu ülkede her felaketin ardından aynı sahne kuruluyor:

Kameralar açılıyor, mikrofonlar uzatılıyor, yetkililer konuşuyor.

“Gerekli tüm adımlar atılıyor.”

“Vatandaşımızın yanındayız.”

“Yaraları hızla saracağız.”

Ardından yardım kampanyaları başlıyor.

Koliler hazırlanıyor, bağışlar toplanıyor.

Yardım, iktidarların en sevdiği araçlardan biridir.

Çünkü sorumluluğu görünmez kılar.

Sistemin ürettiği bir sorunu, bireylerin vicdanına havale eder.

Bir yerde deprem olur,yüzlerce can yitirilir.

Bir okulda şiddet yaşanır, bir  çocuk,bir öğretmen hayatını kaybeder, bir aile yıkılır…

Yetkililer başsağlığı diler, yardım paketleri açıklanır,güvenlik önlemleri, “psikososyal destek” vurgulanır.

Ama kimse şu........

© Habererk