​İnsanı ayakta tutan, toplumu bir arada tutan şey sadece aynı sınırların içinde nefes almak değildir. Bizi biz yapan; ortak sevinçlerimiz, ortak acılarımız ve en önemlisi, aynı ritimle çarpan kalplerimizdir. Fakat kabul edelim ki, o ritim artık bozuldu.

​Birlikte söyleyebileceğimiz türküler gittikçe azalıyor. Eskiden bizi aynı sofrada, aynı neşede buluşturan o ortak ezgiler, şimdilerde yerini derin ve yırtıcı bir sessizliğe bırakıyor. Birlikte alkışlayabileceğimiz, "İşte insanlık budur" diyebileceğimiz erdemleri, gündelik siyasetin travmalarına katık etmenin o koyu kimsesizliğini yaşıyoruz artık.

​Pusulasız Labirentler ve Yitip Giden "Biz"

​Bugün geldiğimiz noktada, nicelik niteliğin önüne geçti. Kıblesi çalınmış, yönünü ve pusulasını kaybetmiş bir “müminler yığını” olmak, meydanları doldurmaya ya da siyasal çokluğa yetebilir.........

© Habererk