Toplumsal muhasebe kabiliyetini yitirmiş cemiyetlerin harcadığı ilk kıymet nedir bilir misiniz?

Bugün içinde nefes almaya çalıştığımız iklim, tam mânâsıyla bir itibar aşındırma ve peşin hüküm kuşatması altında. Muhatabın ne söylediğinin, neyi dert edindiğinin hiçbir kıymeti yok. Cümlenin ilk kelimesinde niyetlerin yaftalandığı koyu bir sağırlık çağı bu…

Kimse anlamak, dinlemek ya da düşünmek için konuşmuyor; herkes sadece kendi siperini tahkim etmek ve karşı cepheye taş savurmak için bağırıp çağırıyor.

Meselenin kökünde, idrakin menfaate ve kör aidiyetlere kurban edilmesi yatıyor.

Adalet hissi grup asabiyesine…

Vicdan ise anlık çıkarlara rehin verilmiş durumda.

İnsanlar hakikatin peşinde olmak yerine, hangi yapının, partinin yahut çevrenin içinde daha korunaklı hissedeceklerinin hesabında. Hal böyle olunca söylenen her söz sadece işe yaradığı ölçüde kıymet buluyor. İşe yaramayan ya da mevcudu rahatsız eden her doğru ise doğrudan husumet vesilesi sayılıyor.

Bu zihniyet yapısı, kaçınılmaz olarak kusursuz bir aklama mekanizması doğurdu: Hiçbir hatayı üstlenmeyen, her yanlışı dışarıdan kurulan bir tezgâh masalıyla örten, en haklı itirazı bile komplo parantezine alan bir pişkinlik bu…

Dahası, kendi cürmünü ve zaafını gizlemenin en kolay yolunun........

© Haber7