Merhum Cemil Meriç’i vefatının seneyi devriyesi sebebiyle hayırla yad ettik. Üstatla birlikte kendisine kitap okuyan dostlarını da andık.

 Onlardan birisi olan Memduh Cumhur beyefendiyi özellikle zikrettik.

 Kendisinden Cemil Meriç’i defalarca dinlemiştik. Bir insanı anlatması için çağırdığımızda onlarca güzel insanın adı sohbetinde geçerdi.

Bazı insanlar vardır; onları dinlediğinizde günümüzden uzaklaşır, geçmişin güzel günlerine yolculuk yaparsınız. Memduh Cumhur da böyleydi. İstanbul’un hafızasıydı.

Ne zaman ismi zikredilse zihnime ahşap konakların gölgelediği sokaklar, Süleymaniye’nin serin avluları, Tophane yokuşları, Üsküdar’daki eski evler, TRT koridorlarında yankılanan tambur sesleri, bir tekke hücresinden süzülen ney taksimi gelir.

Çünkü Memduh Cumhur, eski İstanbul’un kültürüne vakıf, medeniyet adabını taşıyan son zariflerden biriydi.

İstanbul’u kalbinde yaşayan, dostlukla, edep ve irfanla yoğrulmuş şahsiyetlere yetişmiş bir sanat ve edebiyat dostu idi.

Yaşadığı dönemi bir kültür nöbetçisi gibi kayda geçirmişti. Onun sohbetleri, İstanbul’un musikisinden Belgrad’ın surlarına, Yahya Kemal’in titizliğinden Niyazi Sayın’ın neyine uzanacak kadar genişti.

İster ciddi ister mizahi dille olsun, bütün anlattıklarında bir medeniyetin izlerini görmek mümkündü.

İSTANBUL’DAN ŞİKÂYET ETMEYİN

İstanbul’dan söz ederken sesi değişirdi. Şehri yalnızca sevmez, adeta içine çekerdi. Kadim şehirle ilgili yerli yersiz konuşanlara bir meczubun şu sözünü hatırlatırdı:

“İstanbul’dan şikâyet etmeyin; yerin altındakileri rencide edersiniz.”

O, bu şehrin ruhuna aşina olanlardandı. Mezarların üstündeki büyük vatanların farkındaydı. Türbelerde meftun olanların hangi saiklerle tepelere yerleştiklerinin şuurundaydı. İstanbul’un muhafızlarına dosttu.

Gönlünde her zaman taşıdığı fetih ruhu ona şu rubaiyi yazdırmıştı:

“Ya Rab ne cihân mülkünün imkânını........

© Haber7