Onlar günah işledi ama utandı. Biz günah işliyoruz, anlatıyoruz ve en acısı da kendimize kılıf uyduruyoruz.

Bugün modern dünyanın hengamesinde, beton yığınlarının arasında ruhu daralan, ekranların ışıltısında hakikati kaybeden bizlerin sıkça sığındığı bir liman var. “Asr-ı Saadet bambaşka bir dönemdi” diyoruz. Bu cümleyi söylerken aslında kendi eksikliğimizi ve irade zayıflığımızı o mübarek devrin ulaşılamazlığına kurban ediyoruz. Sanki o dönemde gökten melekler inmişti de sokaklarda sadece onlar yürüyordu.

Hayır kardeşlerim, Asr-ı Saadet bambaşka bir dönemdi ama zannedildiği gibi insanların hiç günah işlemediği bir günahsızlar yurdu değildi. Orada da insan vardı. İnsanın olduğu her yerde ise nefis vardı, şeytan vardı ve dolayısıyla hata da vardı, günah da. Asr-ı Saadet’te de hata yapan, yanılan, ayağı kayıp tökezleyen oldu fakat o toplumu insanlık tarihinin zirvesine taşıyan şey günahsızlıkları değil, günah karşısındaki asil duruşlarıydı. Günah işleniyordu ama asla normalleşmiyordu. Günah, bir özgürlük alanı veya bir yaşam tarzı olarak değil, ruhta açılmış derin bir yara olarak görülüyordu.

Vicdanın Sızısı ve Modern Çağın

Hz. Peygamberimiz döneminde bir insan günah işlediğinde, o günah onun üzerine bir dağ gibi çökerdi. Kalbi sızlar, uykuları kaçardı çünkü onlar şu ilahi müjdeye gönülden iman etmişlerdi.

"De ki: Ey kendi nefisleri aleyhine haddi aşan kullarım! Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin! Çünkü Allah bütün günahları bağışlar. Şüphesiz O, çok bağışlayan, çok esirgeyendir." (Zümer, 53)

Bu ayet, o dönemin insanı için günahı meşrulaştırmak veya nasıl olsa affedilirim diyerek harama dalmak için bir ruhsat değil, düştüğü bataklıktan kurtulmak için uzatılan bir can simidiydi. Onlar o kapıya üzerlerindeki kirlerden arınmak için koştular. Biz ise bugün aynı ayeti günahımıza kılıf uydururken bir teselli ikramiyesi gibi kullanmaya kalkıyoruz. Bugün de aynı ayetler var, aynı din, aynı kitap, aynı hakikat var ancak biz başka bir şeyi, belki........

© Haber Vakti