Değerli Kardeşlerim,

Bazı kalemler vardır; ne yazarsa yazsın hep aynı yere çıkar.

Yapılanı görmez, yapılmayana büyüteç tutar.

Emeği değil kusuru sayar, hizmeti değil niyeti yargılar.

Sanki birileri yapılan her şeyi yok saymak için yazı yazar. Gerçeği tartmak yerine eğip büker, tabloyu bütün olarak görmek yerine işlerine gelen parçayı büyütürler.

Emin Çölaşan da 27 Ocak tarihli yazısında tam olarak bunu yapıyor.

Devletin deprem bölgesinde teslim ettiği 450 bininci bağımsız bölüm için diyor ki:

“Bu mümkün değil, bu bir masal, bu bir propaganda…”

Peki soruyorum:

Bu konutlarda oturan insanlar hayal mi?

Anahtarını teslim alan aileler rüya mı görüyor?

Enkazdan çıkıp sıcak bir yuvaya giren çocuklar birer istatistik hatası mı?

Bir rakamdan söz etmiyoruz sadece…

Bir sayıdan, bir tablodan, bir sunumdan da bahsetmiyoruz…

Hayattan bahsediyoruz.

Yıkılmış evlerin yerine girilen gerçek kapılardan, tutulan gerçek anahtarlardan, yakılan gerçek lambalardan söz ediyoruz.

Kolay…

Klavyeden “olmadı” demek kolay.

Bir cümleyle “yapılmadı” yazmak kolay.

Ama enkazın üstünde, çamurun içinde, kışın ayazında konut yapmak zor iştir.

Şehir kurmak zordur.

Bir milleti yeniden ayağa kaldırmak zordur.

Betonu Görmeyen Göz, Sadece Manşeti Görür

6 Şubat depremleri bu milletin yüreğine ateş düşürdü.

On binlerce can gitti.

Şehirler yerle bir oldu.

Ocaklar söndü, yuvalar dağıldı.

Devlet hatasız mıydı? Hayır.

Eksik oldu mu? Oldu.

Geç kalınan yerler var mı? Elbette var.

Bunları inkâr eden yok.

Ancak aşağıda belirteceğim hususları inkâr etmek, artık eleştiri değil büyük bir inkârdır:

Depremden sonra;

· On binlerce iş makinesi gece gündüz çalıştı.

· Yüz binlerce konutun temeli atıldı.

· Yüz binlercesi peyderpey teslim edildi.

· Altyapılar yeniden kuruldu.

· Yollar, hastaneler, okullar yapıldı.

· Şehirler yeniden planlandı.

Bunları yok saymak, sadece devleti yok........

© Haber Vakti