Bazı yerlerin büyüklüğü metrekaresiyle ölçülmez. Kasasındaki parayla, sahip olduğu binalarla, tabelasının ihtişamıyla hiç ölçülmez.

Bazen küçücük bir mekâna girersiniz, dünyanın dört bir yanıyla karşılaşırsınız.

Üsküdar Uncular Caddesi’ndeki Fütüvvet Vakfı benim için böyle bir yer.

Zaman zaman yolum düşer. Daha doğrusu gönlüm çeker, giderim.

Yazma Eserler Kurumu’nun emekli müdürlerinden kıymetli Emir Eş Üstadımız ve ağabeyi, fikir ve gönül insanı Selahaddin Eş Üstadımız, büyük bir aşk, heyecan ve fedakârlıkla burada gençlerle ilgileniyorlar.

Kapıdan içeri girdiğinizde âdeta Birleşmiş Milletler’in (BM) küçük bir modelini görüyorsunuz.

Afrika’dan Asya’ya, Balkanlar’dan Uzak Doğu’ya, dünyanın farklı coğrafyalarından İstanbul’a okumaya gelmiş gençler…

Dilleri farklı, renkleri farklı, memleketleri farklı. Ama aynı masanın etrafında oturuyor, aynı çaydan içiyor, birbirlerinin hikâyesini dinliyorlar.

Üstelik dikkatimi çeken çok kıymetli bir tarafı daha var: Oraya gelenlerin hepsi Müslüman da değil. Farklı din ve inançlara mensup gençler de o kapıdan içeri giriyor.

Kimseye “Sen hangi dine mensupsun?” diye bakılmıyor.

Çünkü o gençlerin ortak bir tarafı var:

Türkiye onlar için yabancı bir memleket. Aileleri binlerce kilometre ötede. İşte Fütüvvet, hangi ülkeden gelirse gelsin, hangi inanca mensup olursa olsun, o gence bu gurbet elde kol kanat germeye çalışıyor.

Bana göre en güzel davet de budur: Önce insanı görmek, sonra güzel ahlakınla İslam’ın ne söylediğini hissettirmek.

Biz de oraya giderken çoğu zaman simidimizi alıp gidiyoruz.

Yaşça hepimizden büyük olan Emir Üstadımızı bir türlü oturtamıyoruz. Çaylarımızı ısrarla kendisi dolduruyor.

“Üstadım, bırakın biz dolduralım” diyorsunuz, dinletemiyorsunuz.

Dışarıdan bakıldığında küçücük bir ayrıntı belki…

Ama bana sorarsanız fütüvvet tam da burada başlıyor.

Fütüvvet, duvara yazılan güzel bir söz değil; gerektiğinde eline çaydanlığı alıp karşındakine hizmet edebilmektir.

Selahaddin Eş Üstadımızın pazartesi........

© Haber Vakti