​Ya Gutenberg yaşamasaydı? Kitaplar basılmasaydı?

İçinde bulunduğumuz Kütüphane Haftası, bizi sadece kitaplarla değil, insanlık tarihinin en büyük mirası olan "ortak hafıza" ile buluşturuyor.

Bugün kütüphaneleri sadece sessiz birer çalışma salonu olarak görmek, tarihin bize bıraktığı bu devasa mirası eksik anlamak demektir.

​Kütüphaneciliğin serüveni, aslında insanoğlunun bilgiyi ölümsüzleştirme çabasıyla başlar.

Mezopotamya’nın kil tabletlerinden oluşan Asurbanipal Kütüphanesi'nden antik dünyanın bilgi merkezi olan İskenderiye’ye; Bergama’daki parşömen tomarlarından İslam medeniyetinin zirvesi olan Beytü'l-Hikme’ye kadar kütüphaneler, her dönemde devletlerin gücünü ve medeniyet seviyesini belirleyen birer mihenk taşı olmuştur.

Bir kütüphane kurmak, sadece bir bina inşa etmek değil; bir geleceği teminat altına almaktır.

​Ancak bugün, bu kadim miras büyük bir tehditle karşı karşıya: Dijital Kuşatma.

Teknoloji bize "bilgiye erişim" hızı sunsa da beraberinde devasa bir bilgi kirliliği dalgasını getirdi.

İnternetin uçsuz bucaksız, denetimsiz mecralarında her veri bir "doğru" gibi sunulurken; kütüphaneler, rafine edilmiş, süzülmüş ve doğruluğu tescillenmiş bilginin son sığınağı haline geldi.

Dijital kitaplar hayatımızı kolaylaştırsa da kitabın kokusunu çekmek, kağıdın ağırlığını hissetmek zihni dijital gürültüden arındırır.

Ekranlar bizi "haberdar" ederken, kütüphane rafları bizi "derinleştirir."

Tam da bu noktada, sürekli takip ettiğim ve konferanslarına katıldığım değerli tarihçimiz Prof. Dr. Ahmet Taşağıl’ın o vurucu tespiti hayati bir önem kazanıyor: "Kitaba dönüş bir beka meselesidir."

Neden mi beka meselesidir?

Çünkü kütüphanesinden kopan, kendi öz kaynaklarını okumayan bir millet, başkalarının yazdığı dayatmaların kölesi olmaya mahkumdur.

Kütüphaneler, bir milletin kültürel genetiğini koruyan kalelerdir.

Bu kaleleri terk etmek, zihinsel savunma hattımızı kırmak demektir.

Genç nesilleri ekranların sığlığından çekip kütüphanelerin derinliğine ulaştırmak, sadece bir eğitim tercihi değil, milli bir zorunluluktur.

​Sonuç olarak; tarihin ilk kütüphanelerinden bugüne değişmeyen tek bir gerçek var: Bilgiye sahip olan, geleceğe de sahip olur.

Gelin bu hafta, dijital dünyanın geçici pırıltılarından sıyrılıp kitapların derin sessizliğine sığınalım.

Mesela İskender Pala’nın son eseri “Soygun” ile bu derin sessizliği başlatabiliriz.

​Unutmayalım ki; ekran başındaki hız bizi tüketir, kütüphanedeki derinlik ise bizi inşa eder.

© Günışığı Gazetesi