Ara sıra sor kendine! Kalp kırdın mı? Bir gönlü bedbaht ettin mi? Ah aldın mı? Birinin yarasına merhem oldun mu? Gönül aldın mı? Veya herhangi bir gönülde kaldın mı? Bir tebessüme sebep oldun mu? 

      İnsana zor gelen şeylerden biri de yaptıklarıyla ve ettikleriyle yüzleşmektir. Bazen fırtınalarda savrulmuş gibi darmadağın oluruz. Bazen de üzeriz birilerini isteyerek veya istemeyerek. Aslında yaptığımız her şey er ya da geç bize döner…

     İnsanın hayatında başkalarıyla yüzleşmekten daha zoru kendisiyle yüzleşmesidir. Çünkü başkalarına anlatırken saklayabildiğimiz ne varsa, bir başımıza kaldığımızda tüm gerçekliğiyle ortaya çıkar iç dünyamızda. 

    Kalabalıkların içinde güçlü görünürüz. Güleriz, konuşuruz, çalışırız, hayatın telaşına karışırız. Bazen öyle ustaca saklarız ki kendimizi, en yakınlarımız bile içimizde kopan fırtınaları fark edemez.

    İnsan yıllar geçtikçe ve ömür tükendikçe hayatın ne kadar kısa olduğunu anlıyor. İşte bu yüzden hiçbir şeyi çok ta uzatmaya değmiyor. Hatalarıyla çok gecikmeden yüzleşebilen ve gereğini yapabilenlere ne mutlu.

    İnsanın geçmişte söylediği veya söyleyemediği bir söz, vaktinde dileyemediği bir özür, atmadığı veya atamadığı bir adım, itiraf edemediği sevgisi hep kafasını kurcalar. Ve belki de sadece kendi korkuları yüzünden yarım bıraktığı şeyler içinde hep ukde kalır. Hepsi........

© Günışığı Gazetesi