Yurt dışında yaşayanlar sanırım aynı merak, aynı kaygı, aynı özlem, aynı heyecan ile güne başlarken merakla ülkemizden, memleketimizden haber alabileceğimiz kaynaklara yöneliriz.

1980 yılında Almanya’ya eşimin doktora çalışması sürecinde bendeAlmanya’ya gitmiştim. Teknolojinin yok zamanı sayılırdı. Ailelerimiz ile telefonda görüşmek çok sıkıntılıydı. Şöyle k; telefon kulübeleri jeton ile çalışıyordu. O zamanlar madeni 5 Mark kullanılabiliyordu. Ard arda madeni paraları atar, bazen ailelerimiz ile sadece hal hatır soracak kadar konuşabilirdik. Bazen de attığımız paraları makinalar yutar, hiç konuşamadan eve dönerdik. İlk oğluma Almanya’da hamileydim. Bebeğim orada dünyaya gelecekti. Tedavi ile sahip olduğumuz bebeğimizin bakımında hata yapmamalıydık. Bebek bakımıyla ilgili büyüklerimden öğreneceğim konuları not ederdim ama telefonda soracak vakit olmazdı. Tek kaynağım büyüklerim olacaktı. O zaman internet rüyası yoktu ki “Google” a soralım. Artık biz anne baba olarak yağımızla kavrulmayı öğrenmiştik.

Alman televizyonu, (ZDF) 15 günde bir Cumartesi Günleri sadece 15 dakika Türkçe haberlere yer verirdi. TRT Spikeri Rahmetli Can Akbel sunardı. Düşünün 15 günlük haber 15 dakikaya sığdırılırdı. Program günleri televizyon başında heyecanla beklerdik.

1990 yılında Eşim Amerika Birleşik Devletlerine gitmişti. Ben o tarihlerde ikinci üniversite tahsilimin son döneminde öğrenci olduğum için birlikte gidememiştik. Mezun olduktan sonra çocuklarım ile birlikte gitmiştik. Eşim Amerika’da ben Elazığ’da kaldığımız süreçte ancak sabit telefon hattını kullanarak görüşebiliyorduk. O da tabii ki önceki yıllara kıyasla lüks sayılırdı. En azından evimizden konuşabiliyorduk. Konuşmaları çok uzatmamaya da dikkat ediyorduk. Buna rağmen; Amerika’ya gittiğim ilk günler evdeki telefonumuzdan AT&T (Amerika Telekomünikasyon Şirketi) tarafından arandık. Bize sorulan soru şöyleydi. “Kayıtlara baktığımızda telefon ücreti çok ödediğinizi gördük. Eğer böyle........

© Günışığı Gazetesi