Son yıllarda dikkatimi çeken tuhaf bir değişim var. Eleştireceğim, joşlanmadığım bir durum.

‎Sanki hayatın en ağır, en acı, en travmatik yanları bile gülerek anlatılır hale geldi. İnsanlar başlarından geçen çok zor olayları anlatırken bile kahkaha atıyor, cümlelerinin sonuna anlamsız bir gülümseme ekliyor.

‎Dinleyenler de aynı şekilde kahkahalarla karşılık veriyor.

‎Eskiden gençler yapardı, şimdi orta yaşta yapmaya başladı.

‎Ben bunları her zaman şaşkınlıkla izliyorum: Acının dili gerçekten bu kadar mı değişti, yoksa biz mi duygularımızdan uzaklaşmaya başladık?

‎Her şeye  gülmesi  gerektiğini düşünen tuhaf bir nesil geldi. Ama işin enterasan tarafı, eski nesilde buna uyum sağladı.

‎İzlediğim programlar , stand-uplardaki konuklar, ha’bire kahkaha atıyorlar. Anlamsız anlamsız gülüşmeler tamam  mutlu olalım tabii ki, eğlenelim.

‎Ama bu kadar anlamsız gülme ve........

© Günışığı Gazetesi