En son yaşanan hazin olaydan sonra akran zorbalığına yeniden değinme ihtiyacı duydum.

Akran zorbalığı çoğu zaman okul koridorlarında, sınıf aralarında ya da dijital ekranların ardında yaşanan bir çocuk meselesi gibi görülür.

**Oysa zorbalığın en derin izleri, evlerin içinde; fark edilmeyen bakışlarda, yarım kalan cümlelerde ve “nasılsın?” diye sorulmayan akşamlarda oluşur.

Çünkü akran zorbalığında belirleyici olan yalnızca zorbanın gücü değil, ailenin bilgisi, tutumu ve ilgisidir.

Çocuğunuzu şiddete yönelttikçe, sen de ona yap dedikçe zincirleme trafik kazası gibi büyüyen soruna imza atacaksınız.

Birileri ona, o birilerine, sonra...

Akran zorbalığı yapan çocukların hemen ailelerine yönelir, incelerim.

Baba ya da annenin sert ve kavgacı tavrını direk çocukta görürüm. Ama ebeveynin normali bu olduğu için bunun çocuğuna nasıl yansıdığının bilincinde değildir.

Bazı aileler zorbalıktan haberdardır ama “çocuklar arasında olur böyle şeyler” diyerek konuyu küçümser. Bazıları ise farkında bile değildir; çünkü çocuklarının sessizliğini usluluk, içe kapanışını olgunluk zanneder.

Her iki durumda da çocuk, duygusal olarak yalnız kalır. İşte bu yalnızlık, psikolojide duygusal boşluk olarak tanımlanan derin bir yaraya dönüşür.

Duygusal boşluk, çocuğun anlaşılmadığını, görülmediğini ve korunmadığını hissetmesiyle oluşur.

Zorbalığa uğrayan bir çocuk için aile,........

© Günışığı Gazetesi