Geçenlerde 1970’li yıllara ait bir TRT görüntüsüne denk geldim. Kısa bir görüntüydü ama beni uzun uzun düşündürdü.

Trafik polisi, yanlış yola giren bir kamyon şoförünü durduruyor ve sakin bir şekilde neden yanlış yola girdiğini soruyordu. Kamyon şoförü öylesine kibar konuşuyordu ki insanın aklına Zeki Müren geliyordu. Hatasını kabul ediyor, özür diliyor ve kendisine kesilen cezaya teşekkür ediyordu.

Görüntüyü izlerken bugünü düşündüm.

Bugün trafikte basit bir yol verme meselesinin nasıl kavgaya dönüştüğünü, birkaç saniyelik bir tartışmanın nasıl hakarete, hatta şiddete varabildiğini hepimiz görüyoruz. Bir korna, bir bakış veya yanlış anlaşılan bir hareket insanları birbirine düşman etmeye yetebiliyor. Oysa aradan geçen yarım asırda yollar, araçlar ve teknoloji değişti, iletişim imkânları arttı.

Peki insan ilişkilerinde neden aynı ölçüde ilerleyemedik?

Mesele yalnızca nezaketi kaybetmemiz değil. Nezaketle birlikte sabrı, hoşgörüyü, ölçüyü ve birbirimize duyduğumuz saygıyı da kaybediyoruz. Değerlerimizi yitiriyoruz.

Hız çağındayız. Her şeyi hemen istiyoruz. Hemen cevap vermek, hemen ulaşmak, hemen sonuç almak istiyoruz. Birkaç saniye beklemek bile tahammül sınırlarımızı zorlayabiliyor. Trafikte, markette, sosyal medyada, iş hayatında… Sanki hepimizin........

© Günışığı Gazetesi