Elazığ’a dair güzel olan her ne varsa geçmişten bugüne kâh fıkra kâh hatıra kâh düğün eğlencesi kâh macera… tüm bunlara dair mizahıyla, yerel ağzıyla, gelenek göreneğiyle; adamlığı, misafirperverliği, gakgoşluğu ve mertliğiyle Elazığımızın net bir şekilde ifade edildiğini, el üstünde tutulduğunu, şehrimize bir tek bizden olanların değil başkalarının gözüyle de nasıl güzel bakıldığını anlatan; maziyi hâle, hâli de atiye taşıyacak ve miras olarak bırakacak olan “ANILARDA ELAZIĞ” modern zaman dervişi Ekrem Katı’nın kaleminden Elazığ insanının güldestesidir.

“Gıymetli Gardaşım Mısdo” diye Almanya’dan gönderilen bir mektuptaki Elazığ’a ait buram buram memleket kokan kelimeler yürekleri hoş eylemez de ne yapar? “Evvela mahsus selam eder, her iki gözlerinden öperim. Babamın, anamın, bibimin, kirvemin ellerinden öperim. Sen de gakgon Abo'yu soracah olursan çoh şükür eyiyim.” diye başlayan “orcik, basduh, gurut ve içli küfde” yle gümrükte yakalanan Abo’nun serencamını okursunuz ve kendi kültürüne sahip çıkmanın gurbette de olsa ne kadar önemli olduğunu fikredersiniz.

“Elazığ'da Kasaplar Çarşısı’ndan taa Beşkardeşler’e kadar uzanan sahada Aliye Bacı’yı tanımazlıktan gelecek bir tek kedi yoktu. Sabahtan akşama kadar temin ettiği paralarla aldığı ciğerleri, akşam karanlığıyla birlikte eski şehir stadının önünde, içtimaya geçen kedilere dağıtırdı. İşin hoş tarafı o saate kadar ortalıkta bir tane kedi yokken Aliye Bacı'nın gelmesine yakın öğretmen okulundan itibaren yedi mahallenin kedileri karşılama merasimine geçerlerdi.” Şimdi bu şehirde bir Aliye Bacı geçti, bir Trafik Memed geçti. Bilene, hatırlayana ve rahmetle yâd edene milyon selam olsun. Aliye Bacı ve Trafik Memed’in “beş guruşa karşı bi guruşa horoz gibi ötme” oyunu gülümsetir sizi. Ve kalkıp onların şahsında mazinin bütün güzel insanlarının ruhuna Fatiha okursunuz.

Sonradan Elazığlı olan bir gelinin........

© Günışığı Gazetesi