Atlas Çağlayan öldürüldü.

Ahmet Minguzzi öldürüldü.

Bu iki cümle ne kadar sertse, gerçek de o kadar katı ve keskindir. Çünkü burada bir “kaza”, bir “talihsizlik” ya da “kontrolsüz bir an” yok. Burada, başka bir çocuğun şiddetiyle iki hayatın koparılması var. Bu gerçeği yumuşatmadan, doğrudan yüzümüze vurmadan kabul etmedikçe, hiçbir şeyle yüzleşemeyiz.

Atlas ve Ahmet birer haber başlığı, bir istatistik, bir sosyal medya paylaşımı değildi.

Onlar sabah uyanan, acıkan, gülen, korkan, hayalleri ve büyümesi gereken bir ömürleri olan çocuklardı.

Ama ikisi de öldürüldü. Geri dönüşü olmayan bir noktada, sıradan bir günün içinde, gerçek ve somut bir şiddetle.

Ve işin en can yakıcı yanı şu: Bu, bir sistem arızasının kaçınılmaz sonucu. Dijital dünyanın hızı ile gerçekliğin ağırlığı arasındaki sınırlar silindiğinde, tam da bu oluyor. Ekranda şiddet izleniyor, tüketiliyor, geçiliyor. Bir video bitiyor, "sonraki video" başlıyor. Ama gerçek hayatta bir çocuk yere düştüğünde, "sonrakine" geçilmiyor. Her şey duruyor.

Bugünün çocukları,........

© Günışığı Gazetesi