Korku ve tiksinti veren bu yaratıklar, her an yaşama sevincimizi kursağımızda bırakabiliyor. Bazen aramızdaki konuşmaların ana temasını bile oluşturabiliyor. Ve bu korku rüyalarımıza da yansıyabiliyor.

Anlatacağım hikayeme göre, bıyıklarımı yeni bırakmış ve alışmaya çalışıyordum. Bazen bu bıyıklarımda oluşan bir elektriklenme beni endişelendiriyordu. Bıyıklarıma alışamadan, artık temelli makas ile kesip kurtulmayı bile düşündüğümü söyleyebilirim.

Bazen evde, okulda veya lavabolarda bizi gözleyen iri Kelle Örümceklere rastladığımı hatırlıyorum. Dersine girdiğim yaramaz bir sınıfın yaptığı numaraları çok iyi hatırlıyordum. Aynı sınıfa daha önceden derse girip kel kafasının ensesinde yediği sertleştirilmiş top kağıtlarla endişeli ve üzgün ayrılıp gelen gardiyan........

© Günışığı Gazetesi