İşte insanlığın kendi elleriyle ördüğü o teknolojik ahırın hikâyesi:

Ezelden beri insan, göğüs kafesinde bir "mânâ" kuşu taşır.

Bu mana kuşu kanat çırptıkça evreni titretir, öz bilincinin aynasında Tanrı’nın gölgesini arardı.

Sonra bir gürültü koptu; buharın soğuk nefesi, fabrikanın sağır edici çığlığına karıştı.

Aydınlanma dediğimiz o parlak güneş, meğer zihinlerimizi aydınlatırken ruhlarımızı buharlaştıran bir fırınmış.

Şeriati’nin o acı tebessümüyle bakıyoruz şimdi: Âlim olduk ama cahil kaldık:

Elimizde diplomalar, cebimizde unvanlar; lakin kendi zamanımızın gurbetçisiyiz.

Bilgi bir dağ gibi yığılıyor önümüzde, fakat biz o dağın altında kalan karıncalarız.

Bilim, düşüncenin boğazına sarılmış bir cellat gibi; geliştikçe eksiliyoruz, ilerledikçe kendimizden uzaklaşıyoruz.

Eşekleşmenin Estetiği

Eskiden insanı dini afyonlarla uyuturlarmış; şimdi ise uyuşturucumuzun rengi mavi; adı ise bildirim sesi

Ne muazzam bir komedi!

Kutuplara buzdolabı satmak kadar absürt bir çağda yaşıyoruz. Altımızda; Mercedes, Renault, Toyota, Ford marka atlar, elimizde camdan tanrılar (akıllı telefonlar)...

Hür........

© Günışığı Gazetesi