Ve yıllar sonra, yaşamın kıyısında ki anıların gölgesinde karda yürümenin heyecanı nüks ediyor.

Ama bu heyecanı yaşayamayacaklar da var. Belki onlar beton duvarlar ortasındadır, belki de metropolün yalnızlığında, bağrına beton basmış şahıslardır. Yani her durumda tutkulu ve tutukludur. Fırsat varken şimdi karda yürüme zamanı diye düş’leniyor.

Belki bu düş’üşlerle karlı zamanlarda ki efsuni hayallerine yürüyüşünü hatırlar. Belki de hayallerinden düş’tüğü yaralı anlar, olağan tekrarlı hayatında nüks eder. Emin adımlarla, her şeye rağmen, bu oldukça soğuk havada yürüyebilme şansına sahip olmanın dayanılmaz hasretiyle yığınla karı basarak ilerlemektedir.

Ama yolun öte tarafında zorunlu ikamette tabi olanlar için yürümek, ancak gün boyu hem bilinç altında hem de bilinç üstünde bir hikaye, ya da bir romana ait tutuklu kurgulara dairdir. Çünkü gökyüzüne açılmış pencereden kar tanelerini görenler için yürümek ancak bir hayal meselesidir. Onlar her beyaz taneciğin raks ederek gözlerden düş’üşünde, hep bir başka hayale düş’erler. Ama o dansı seyretmek hayallerinde ayrı bir umut hissi yaratır.

Şimdi karda adım, adım, tüketim mağazalarında, kredi kartıyla aldığı sözde su geçirmez botlarıyla yürürken, o umudu hissederek ısınmaktadır. O kadar ısınmıştır ki bu taksitli ve faizli botlar ayaklardan sökülüp atılmalıdır. Hatta aynı mağazadan alınan deri şapka da bir kenara atılmalıdır.

Belki çocuk ve kadın işçilerin artı değeriyle üretilip tüketim mağazalarına konulan botlar ve deri şapkalara, o yarım asgari ücretli işçiler kadar yabancıdır. Belki de bilinçaltı ve bilinç üstünü meşgul........

© Güneydoğu Ekspres