Şükrü Erbaş'la Diyarbakır'a en son geldiğinde buluşmuştuk Ahmet Telli ile. Diyarbakır'da olmaktan mutluydu her zamanki gibi. Akşama kadar beraberdik ve o zaman "İyi değilim Vecdi, hissediyorum" demişti. İki ay kadar sonra hastalığını öğrendik. 1 Mart'ta İzmir'den, İstanbul'dan, Diyarbakır'dan, Antalya'dan gelen şair dostlarıyla Ankara'da buluştuk. Bu buluşmadan memnundu. Ve sanıyorum o da biliyordu, bu bir veda buluşmasıydı.

Ahmet Telli ile ilk ne zaman tanıştım, hatırlamıyorum. Şiirini çok önceden, öğrencilik günlerinden tanıyordum elbette. O yıllarda "Su Çürüdü", "Kalbim Unut Bu Şiiri" ya da birçok kişinin ezbere bildiğini tahmin ettiğim "Gidersen Yıkılır Bu Kent" şiirleri yoldaşlık etmişti, ediyor hâlâ.

Evet, yoldaştır şiiri Ahmet Telli'nin. Bir eylemde yüksek sesle de okunur, sevgilinin kulağına da fısıldanır.

Bir vakit, Demokrasi gazetesinde kültür sanat sayfasının editörü olmak şerefine nail oldum. Sayfayı hazırlamak, teknik koşullardan dolayı, pek kolay değildi. Her gün yeni bir maceraydı. Ama en zoru, galiba, sayfanın yazarlarıyla telefonda konuşmaktı. Çünkü yazarların tümünü yazdıkları kitaplardan tanıyor ve seviyordum. Kimler yoktu ki. Veysel Çolak, Şükrü Erbaş, Ahmet Soner, Hicri İzgören, Ahmet Telli... Herbiri ustamdı ve saygıda kusur ederim diye tedirgin olurdum. Yazılarını herkesten önce okumak şansı ve mutluluğu bana aitti. Sayfa editörlüğünün en büyük ve samimi keyfi bu olmalıydı.

Ahmet Telli yazılarını her zaman tam vaktinde gönderirdi. Bu disiplinin sayfa editörleri için ne kadar kıymetli olduğunu belki başka bir yazıda, eğlenerek anlatırım. Harflerden kelimelere kadar nasıl titizlendiğini de o zaman fark etmiştim. Her kelime yerli yerinde olmalıydı çünkü cümleyi oluşturan kelimelerin herbiri üzerine düşünülmüş ve özenle seçilmişti.

Zor zamanlarda Kürt meselesini önceleyen, birçok çalışanı katledilen, hapse atılan gazetede yazılar yazmanın onuru da Ahmet Telli'ye aittir. Şiirinin yanı sıra tavrıyla da yoldaştı Ahmet Telli.

Nw zaman tanıştım Ahmet Telli ile? Kitap mı imzaladım bir etkinlikte? Yoksa gazete de mi? Gazete olamaz çünkü Ankara'da yaşıyordu ve onu Yenikapı'daki gazete binasında hayal meyal gördüğüme dair hiçbir iz yok belleğimde.

O halde Piya Kolektifi yıllarında tanışmış olmalıyız. Piya Kitaplığı seçme şiirlerini "Kalbim Unut Bu Şiiri" adıyla basmıştı. Bu kitaptan........

© Güneydoğu Ekspres