Şimdi kalkıp Amedspor-Trabzonspor maçının teknik analizini yapacak değilim. Kimin taktiği doğruydu, hangi oyuncu iyi oynadı, hangi teknik adam yaptığı hamleyle oyunun seyrini değiştirdi…

Bunları, futbolun elifbasını yazmış, okumuş ve yıllarını bu oyuna vermiş insanlara bırakmak gerekir. Ben meselenin başka bir tarafından bakmak istiyorum. İyi bir futbol izleyicisi olarak, takımım kazandığında sevinmesini, kaybettiğinde üzülmesini bilen; bütün bu duyguların sonunda bunun bir oyun olduğunu unutmamaya çalışan biri olarak soruyorum:

90 DAKİKA BOYUNCA KÜFÜR EDİLİR Mİ YAHU?

Bir maçtan söz ediyoruz. Hepsi bu. Bir futbol maçından… Futbol, dünyanın en büyük ortak dillerinden biri. Farklı ülkelerden, farklı kültürlerden, farklı düşüncelerden insanları aynı topun etrafında buluşturabilen eşsiz bir oyun. Savaşların, siyasi anlaşmazlıkların, toplumsal gerilimlerin karşısına zaman zaman sporun barıştırıcı gücünü koymamızın nedeni de bu. Çünkü futbolun özünde yalnızca kazanmak yoktur. Karşılaşmak vardır. Birbirine rakip olmak, Rekabet etmek vardır. Ve maç bittiğinde el sıkışabilmek. Tam da bu nedenle futbol, yalnızca 90 dakikalık bir rekabet değil, aynı zamanda birlikte yaşamanın küçük bir provasıdır. Rakip düşman değildir !!!

Amedspor, Diyarbakır'ın bir futbol kulübüdür. Türkiye Futbol Federasyonu'na kayıtlıdır. Sahaya çıkar, futbol oynar, antrenman yapar, altyapı çalışmaları yürütür. Teknik ekibi, futbolcuları, tesisleri ve farklı branşlarda mücadele eden takımları vardır. Kadın futbol takımı Süper Lig'de mücadele eder. Engelsiz basketbol takımı vardır. Yani ortada olması gereken bütün unsurlarıyla bir spor kulübü vardır. Maç başlar. 90 dakika futbol oynanır. Bir taraf kazanır. Diğer taraf kaybeder. Kazanan sevinir, kaybeden üzülür. Sonra herkes önündeki maça bakar. Futbolun olağan akışı budur. Ne var ki bazı maçlarda bu basit gerçekliği hatırlamakta zorlanıyoruz. Amedspor sahaya çıktığında da aynı şey olmalı. Karşımızda başka bir ülkenin takımı yok. Bir işgal gücü yok. Bir düşman ordusu yok. Karşımızda formasını giyip topun peşinden koşan futbolcular var.

Tribünde oturan taraftarların annesi, babası, kardeşi, eşi ve çocukları var. Kİ Amedspor taraftarları maaile maçları izlemeyi sever. Forma bir kimliktir ama insanın kendisi değildir. Formanın üzerinde bir arma bulunabilir, fakat o formanın içinde yine bir insan vardır. Ve insan olmak, tuttuğumuz takımdan önce gelir.

Taraftarlık öfke ruhsatı........

© Güneydoğu Ekspres