Diyarbakır'da sadece dün 2 gencin yaşamlarına son verdiklerine dair haberler vardı. Önceki haftada şiddete uğrayan kadınların görüntüleri vardı. Hemen bir önceki güne bakıyorsun kuyumcu soygunu.

Bir başka sitede trafikte kavga haberi.

Başka bir sitede çete, tefecilik kavgası haberi.

İşçisine dokunuyorsun mutsuz, memuruna dokunuyorsun mutsuz, belediye başkanına dokunuyorsun mutsuz, gazetecisine dokunuyorsun mutsuz, kadınlar mutsuz, erkekler mutsuz, yaşlılar mutsuz. Birçok kişinin mutsuz ve umutsuz olduğu bir kent haline dönüştü Diyarbakır.

Bir barış süreci var. Taraflara sorarsanız gayet de iyi gidiyor. Ama barış süreçlerinin içinde yer alması gereken bazı önemli ayaklar eksik. O ayakların başında ise ekonomik sorunlar ve güvensizlik geliyor.

Bugün muhtemelen Diyarbakır'da sokağa çıkıp insanlara sorsanız, "Diyarbakır'da sizi mutlu eden şey nedir?" diye. Tahminin insanların çoğu Amedspor diyecektir.

Birçok kişinin tek umut ve mutluluk kaynağı Amedspor kalmış durumda. Amedspor'un galibiyet ve mağlubiyetine göre ruh hali değişen insanlar çoğaldı. Halbuki bu kadar belirleyici olmamalı.

İnsanların dünyasında onları hayata tutan çok güçlü bağlar, ilişkiler olmalı.

Amedspor elbetteki çok önemlidir. Elbetteki hayatımızda bir yer tutmalıdır ama hayatımızın en önemli belirleyicisi olmamalıdır. Sadece Amedspor değil herhangi bir şey tek başına hayatımızda belirleyici olmamalıdır.

Bir günde 2 gencin yaşamına son vermesi ya da yaşamlarına son verilmesi eğer Amedspor maçı kadar gündem olmuyorsa orada ciddi bir sorun var demektir.

Muhtemelen Diyarbakır'daki insanların çoğunun haberi bile olmadı. Çünkü bu tür haberler artık sıradanlaşmaya ve normalleşmeye başladı.

Eğer bir yerde bunlar........

© Güneydoğu Ekspres