Kiminle karşılaşsanız konu aynı ve ortak sanki; Az neşe, çok az umut, daha da az hayal ve en çok da acı ve umutsuzluk. Sıkışmış dünyalarında nefes almaya çalışanların öyküsü mü dersiniz? Hüzünlü geçmişten, gergin geçen her günden, kaygılı gelecekle boğuşan her yaştan, her birikimden, her düşünceden insanların dünden yarınlara kurdukları köprülerle yaşadıklarını anlatırken yansıttıklarına mı yanarsınız? Hele de yasaların koruyucu kalkanına güvenenlerin eline bıçağı, falçatayı alıp çok kolay kadın öldürdüğü günümüzde hayattan koparılan hemcinslerinize mi üzülürsünüz? Yoksa eğitimli işsizler kervanına katılan, ya da ev gençlerini önlenemez yükselişine mi yanarsınız? Etkilenmek, kaygılanmak, ben ne yapabilirim sorusunu sormak size kalmış. Ama yetkili zevat lütfen! Bu yaşamsal sorunları üstünüze alının ve durumdan vazife çıkarın artık!

Göz dolduran anıları dinlerken…

Katıldığım bir toplantıda söz alan emekli edebiyat öğretmeni; “O her köşesini okuduğum gazeteleri çok özledim. Ama artık gazete almıyorum. Çizgisini sürdüren üslubuyla, okuyucuyu her daim etkileyen kalemiyle bizi aydınlatmaya devam edenlerin sayısı azaldığı için seçici davranıyorum. Yine açık oturumlar sataşmaların merkezi olduğu için tv izlemiyorum.” Emekli Fen Bilgisi öğretmeni; “Yıllardır farklı kültürlere ev sahipliği yapan, kültürler arasında köprüler kuran, kültürel sınırlara hoşgörüyle yaklaşan ülkemizde ilk kez kendimi yabancı gibi hissetmeye başladım. Eril dil, geren siyasi üslup, dışlayan ve yok sayan açıklamalarla nereye kadar? Yıllar önce 1 Mayıslar İşçi ve Bahar bayramıydı. Sonra işçi olmak, emekçi olmak adeta suç oldu bahar zaten gelmiyor. Daha sonra biz büyüdük, dertler de büyüdü. Tutkusuyla, bilgisiyle, deneyimiyle, var etme çabasıyla, kent- çevre- doğa üçlüsüne bilinçli yaklaşımıyla, her alanda yaptığı savunmalarla kendini kanıtlayanlara bu düşmanlık niye? 86 milyonluk........

© Gerçek Gündem