Bir eğitimci olarak yıllardır aynı soruyla karşı karşıyayım: Çocuklar gerçekten öğrenmek için mi okula gidiyor, yoksa sadece gitmek zorunda oldukları için mi?

Ne yazık ki bugün okulların önemli bir bölümü, çocukların hayal kurduğu, kendini keşfettiği, geleceğe umutla baktığı yerler olmaktan uzaklaşıyor. Birçok öğrenci için okul; sabah gidilip akşam dönülen, anlamı giderek silikleşen bir zorunluluk haline geliyor. Aileler ise ağırlaşan ekonomik koşulların içinde, çocuklarını çoğu zaman “yeri belli olsun” düşüncesiyle okula gönderiyor.

Bu tabloyu elbette sadece okul üzerinden okumak eksik olur. Çünkü mesele, toplumun bütün katmanlarını içine alan daha büyük bir dönüşümün parçası.

Bugünün çocukları; sosyal medya, dijital oyunlar, yapay zekâ ve küresel içerik akışıyla büyüyor. Bu yeni dünya, onların düşünme biçimlerini, iletişim tarzlarını ve beklentilerini kökten değiştiriyor. Ancak biz yetişkinler—ebeveynler, eğitimciler ve yöneticiler—bu dönüşümün çoğu zaman gerisinde kalıyoruz. Anlamadığımızı yönetemiyor, yönetemediğimizi ise çoğu zaman bastırmaya çalışıyoruz.

Oysa baskı, hiçbir zaman gerçek bir çözüm üretmez.Anlaşılmayan çocuk, içine kapanır.Dinlenmeyen........

© Gazete Pencere